PARIS...με κεφαλαία

Στο Παρίσι εχω πάει 5 φορές..
Τις 4 πήγα...ταξιδιώτης..τουρίστας...
Την 1 με πήγανε...ξάπλα...ξέπνοο..(δες αν θέλεις τα αλλα μου post και θα καταλάβεις...)
Μικρός ειχα διαβάσει τόσα και τόσα γι αυτή την πόλη...ειχα δεί αλλα τόσα σε ταινίες και ειχα ακούσει πολλά περισσότερα..
Ομως δεν φανταζόμουν ποτέ οτι μπορεί μια μεγαλούπολη ναναι τόσο ομορφη....
Γι αυτό φαίνεται τόφερε ετσι η μοίρα να αφήσω μερικά κομμάτια μου εκεί..-κυριολεκτικά.-..στο Clamart...στο Percy..Μεγάλες αγάπες...μοιραίες...θανατερές...Σειρήνες..
Εχω το δικαίωμα να λέω οτι αυτή την πόλη την εχω δεί,την εχω ακούσει και την εχω μυρίσει αλλοιώς..διαφορετικά απο οτι την γευτήκατε οι περισσότεροι απο σας!!
Την εχω δεί μέσα απο τα πίσω παράθυρα ενός ασθενοφόρου...
Εβλεπα τον ουρανό της να λάμπει.. να συννεφιάζει.. να χιονίζει..να μαυρίζει..μέσα απο τον γυάλινο θόλο της μονάδας εγκαυμάτων..καρφωμένος στο κρεβάτι..ανήμπορος και ξένος...
Εχω δεί το φωτεινό μάτι του πύργου του Αιφελ να στριφογυρίζει ρυθμικά και να καρφώνει την φωτεινή αχτίδα του στά μάτια μου...ενας αιωνόβιος Οδυσσέας απέναντι σε εναν καμμένο Κύκλωπα.. καθηλωμένο στην πολυθρόνα.
Εχω κάνει παραμονή Χριστουγέννων ακούγοντας αντί για κάλαντα την αγωνία του νεαρού που ξεψύχησε πιό πέρα...
Εχω μετρήσει τον χρόνο της με τις πιό περίεργες μονάδες...Με τις σταγόνες του ορού..με τα αεροπλάνα του ουρανού της..με τα μπίπ των μηχανημάτων υποστήριξης...με τις αλλαγές στις βάρδιες των νοσοκόμων...με...με...με...
Κι ακόμη.. για να παίρνω πρωτείνες ,εφαγα σχεδόν ολα τα μοσχάρια της Νορμανδίας μαγειρευμένα σε απειρες παραλλαγές...
Χάρηκα...απόρησα..θαύμασα..φοβήθηκα..εκλαψα...και ΠΟΝΕΣΑ...ΠΟΝΕΣΑ ΠΟΛΥ σ'αυτήν την πόλη...
Πως λοιπόν να μην ειμαι ερωτευμένος μαζύ της..???

Δεν θα ξεχάσω την πρώτη φορά που μπήκα στους δρόμους της οδηγώντας....Χαμός..Κίνηση...Αγχος..τελικά ομως την βρήκα την ακρη...15ο δαμέρισμα..κοντά στον πύργο...καλές γειτονιές...κι απο τότε φροντίζω εκεί να μένω πάντα.

Εχω πιεί καφέ σε μαγαζιά που δεν συχνάζει το γκρουποτουρισταριό...
Εχω φάει στο Feirouz του Λιβανέζου πίτες αραβικές με μελιτζάνες και φαλάφελ..
Εφαγα ζαχαροκάλαμα γεμιστά με κρέας..
Γύρισα νύχτα σε μαυρογειτονιές..
Χώθηκα σε ολες τις τρύπες του metro..
Πήρα "μάτι" μια Παριζιάνα θεογκόμενα -στο απέναντι απο το ξενοδοχείο σπίτι-να γδύνεται τσιτσίδι μπροστά στο παράθυρο...
Αγόρασα ψιλοπράματα στις υπάιθριες λαικές της..
Ξεπατώθηκα στον ποδαρόδρομο μέσα σε γειτονιές που θαρρείς και ειναι στο πουθενά...
Ειδα οσα "αξιοθέατα" μπόρεσα....Δεν γουστάρω να μιλήσω γι'αυτά...Ολοι οσοι εχετε πάει κάτι θα ξέρετε...(Αλλωστε .."οι γνώμες ειναι σαν τις κωλοτρυπίδες,εχουν ολοι απο μία...." Αυτό το εχει πει ενας "καμπόης"...δεν ειναι δικό μου...)

Απο ολα αυτά κατάλαβα ενα...
Υπάρχουν πολλές ομορφες πόλεις...
Τον "τσαμπουκά" ομως του Παρισιού δεν τον εχει καμμία...!!!
Εκείνο το χαρμάνι απο χρώματα.αρώματα,φωνές ,κουλτούρα,μεγαλοπρέπεια και τόσα αλλα...δεν νομίζω να το βρίσκεις σε αλλη πόλη...

Ακόμη και η κατουρίλα που μυρίζουν μερικές στοές του metro , "μυρίζει αλλοιώς"...
Εδώ ακόμη και οι clossar..οι απόκληροι...κουβαλάνε κουλτούρα...
Ο καφές στα Ηλύσια εχει αλλη γεύση..
Οι κυβόλιθοι στα πεζοδρόμια βγάζουν ιστορία...
Οι πουτάνες εχουν αλλον...αέρα..
Το metro ειναι αλλοιώτικο...κινητό σχολείο τέχνης και θεαμάτων..
Η παρέα στα φαγάδικα ιεροτελεστία...
Οι οδηγοί και οι ταρίφες του Παρισιού.....Παναγία βόηθα...
Οι Παριζιάνες...ο ορισμός της θηλυκότητας...(οχι πάντα βέβαια....)
Τα αρώματά τους χαράζουν δρόμους μέσα στον εγκέφαλο....και μπορούν χρόνια αργότερα να σου θυμίσουν ολόκληρα σκηνικά....
Ταλαίπωροι μαύροι..αγχωμένοι λευκοί...υπερφίαλοι γιάπηδες...κυρίες και κυράτσες...βρώμικοι ζητιάνοι...ομορφες γκόμενες...κλεφτρόνια και πρεζόνια...ενα μωσαικό που φτιάχνει μια πόλη τεράστια...12.000.000...αλλά το να ζεί κάποιος στα σπλάχνα της...ειναι φετίχ..!!