Η ΑΡΧΗ...

Ζώ μια δεύτερη ζωή....7ψυχος(?)...σαν τις γάτες...22000 βόλτ ηταν αυτά...χυτήριο σκέτο!!
Ειδα να περνάνε μπρός μου 45 χρόνια σε 2-3 δευτερόλεπτα....Και υστερα....οι πόνοι....αφόρητοι..τρομεροί...φρίκη...
Τελικά τα χέρια-οσο κι αν παρακαλούσα-δεν μου τα'κοψαν...Ουτε τα πόδια..
Σαν χωριάτικα λουκάνικα μόνο τα ανοιξαν(εσχαροτομές τις λένε) και σχεδόν εχασκαν τα κόκκαλα ,μέσα σε αιματα,καμμένη σάρκα και κάποια ασπρη αλοιφή που εριχναν πάνω μου με τις χούφτες.Με βύθιζαν -οι κατα 50 χρόνια πίσω.. αλλοίμονο..- στην μπανιέρα...Κι υστερα ερχόντουσαν οι σπασμοί...να σιέται το κρεββάτι θαρρεις οπως στον Εξορκιστή...τρόμος πόνος και αιμα..ολα σε ενα απόκοσμο χαρμάνι με αφθονες δόσεις...και καμμιά φορά ενας υπνος θάνατος...Εδινα κουράγιο στούς αλλους κι ας καταλάβαινα οτι πεθαίνω....
Κράτησε 6 μέρες το χαροπάλαιμα σε 'κείνο το αχούρι που μόνο για περίθαλψη εγκαυματία-και τι εγκαυματία...με 75% πλήρους βάθους εγκαύματα- δεν εκανε...
6 μέρες στο προαύλιο της κόλασης...
Και να τρώγονται μεταξύ τους οι "επιστήμονες" ποιός θα μαντέψει με περισσότερη ακρίβεια το χαμό μου..Μέχρι και πολιτικό κήρυγμα απο μια "βαρεμένη" πλαστική χειρουργό υπέστην...
κι ελεγα "δεν μπορεί ..θα'χω πεθάνει και τα βλέπω αυτά..."
Μετά...την 7η μέρα με τύλιξαν σαν μούμια...και εφυγα στην Γαλλία...στο Παρίσι...Μουτρωμένοι ηταν οι "ντόκτορες"που δεν τους εκανα τη χάρη να βγουν προφήτες...
Με εστειλαν βέβαια οι δικοί μου...οι ανθρωποι που με αγαπούν..και πιστεύουν σε 'μένα.
Εκεί γνώρισα τι θα πεί ανθρωπιά...επιστήμη...τεχνολογία....και.....μετάβαση απο τον θάνατο πίσω στη ζωή...
Με κοίταζε η "αδελφή¨" στο "αχούρι" οταν την ειδοποιούσαν , με ενα βλέμμα μέσα στο οποίο εγραφε ..."-Γιατί ρε μας ενοχλείς..? Αφού θα πεθάνεις...!!.."
Με κοίταζε και η Γαλλίδα "νοσοκόμα" και διάβαζα στα μάτια της..."-Αγάντα φίλε....Πάλεψέ το...να ζήσεις...πάλευε....!!!..."
6 μήνες εμεινα εκεί....Τους 2 απο αυτούς σε καταστολή...Ο "σκληρός" δεν εγραψε τίποτα....ανυπαρξία....σκοτάδι...ερεβος....Που και που ακουγα...ηχους απόμακρους..θαμπόβλεπα φώτα κρύα...ενας κυμάς αισθήσεων και παραισθήσεων και πόνου...βαρέως πόνου...και μετά....σκοτάδι πάλι...τίποτα...τέλος...
Κάποτε...κάποια στιγμή ειδα ενα μαύρο χαμόγελο μέσα σε μιά πράσινη μάσκα κι ενοιωσα ενα χέρι να μου αγγίζει το κεφάλι....
-Φίλε....κράτα...τα καταφέραμε....ηρθες πίσω.....!!!!!
Ηταν εκείνη η αλλη γλώσσα...η φωνή της ζωής....μια "αποστειρωμένη" καλωσύνη ζωγραφισμένη σε 2 πελώρια μαύρα μάτια...