Ημουν πάλι πίσω....εκεί..εδώ...παντού...
Ολα ηταν ομως δύσκολα..
Μήνες πόνων,εγχειρήσεων,αγωνίας και προσμονής.
Εβλεπα πάνω απο το κεφάλι μου να ξετυλίγονται "πράματα και θάματα".. Τέλειες εγκαταστάσεις..αφθονα μέσα..ακάματοι ανθρωποι..γιατροί και νοσηλευτές...Δεν ειδα εναν σκυθρωπό μια μέρα..μια φορά...Αυτό ηταν το "αλλο" πρόσωπο της Ιατρικής !
Ανθρωποι...επιστήμονες...οχι "καβαλημένα καλάμια".
Ο "αρχηγός" Η.... C..... προσηνής...καλοσυνάτος..δεν τον ξεχώριζες την ωρα της "δουλειάς" απο οποιονδήποτε αλλον...
Ο "υπαρχηγός" H.... Le B.... αυτός κι αν ειναι αξιος λατρείας.... Θυμάμαι το ιδρωμένο μέτωπό του και το "καλά...καλά..."-με τα σπασμένα Ελληνικά του- σαν εσκυβε πάνω μου τις ωρες που πάλευε κι αυτός κι οι αλλοι να με κρατήσουν ζωντανό...Κι ακόμη θυμάμαι που στεκόταν στο κατώφλι του δωματίου μου και μου εκανε το σήμα της νίκης...χαμογελώντας....
Φτασμένος επιστήμονας,μεγάλος ανθρωπος κι ερχόταν με μοτοσυκλέτα στην "δουλειά"...οχι με Μερτσέντες....
Μέχρι και ουζο ηπιαμε ενα βράδυ στην εντατική (εγώ μισή γουλιά...και μου βγήκαν τα μάτια...σαν στα cartoons...) για να το γιορτάσουμε οπως μου ειπε...
Κι ο αγώνας συνεχιζόταν...
No comments:
Post a Comment