Ζούσα σαν σε ταινία επιστημονικής φαντασίας....Χώροι....ανθρώποι...συμπεριφορές...ολα μου φαίνονταν πρωτόγνωρα...και τόσο απόμακρα απο την μίζερη ελληνική πραγματικότητα..
Ωρες ατέλειωτες...πόνων...προσμονής...θεραπειών...παραισθήσεων...Εφθασα να τις μετράω κοιτάζοντας-αργότερα-απο το παράθυρο τα αεροπλάνα που ανεβοκατέβαιναν απο το κοντινό αεροδρόμιο...
Οχι πως ειχε και καμμιά σημασία ο χρόνος για μένα ...Εκεί...σε τέτοιες καταστάσεις..ο χρόνος ειναι το μόνο πράγμα που περνάει και φεύγει και η απώλειά του δεν εχει καμμιά σημασία γι αυτόν που την βιώνει...
Μαζί τους εμαθα κάτι σπουδαίο..."Ενας πόνος μόνο αντέχεται....Ο πόνος του αλλου..."κι αυτοί το ηξεραν καλά αυτό....και μου φέρονταν σαν ανθρωποι....σαν υπηρέτες της υγείας ...οχι σαν φραγκοσυλλέκτες...
Κι ο καιρός πέρασε...Ολα τελείωσαν...Κι εγώ ειμαι τώρα εδώ και γράφω...Δεν εγραψα ολα οσα θα ηθελα...ολα οσα εζησα...Επρεπε να γράφω μέρες....Αυτό που θέλω να ξέρεις εσύ που τώρα διαβάζεις ειναι οτι η ελπίδα δεν εχει χαθεί...υπάρχουν Ανθρωποι ακόμη...πολλοί...
Οποτε μπορώ τους επισκέπτομαι...Χαίρονται πολύ που με βλέπουν...Ειμαι μιά ακόμη νίκη τους απέναντι στο Χάρο..
Herve..Catherine..Pasquale..Stephane..Stephanie...Κουκου..Benoir..Loudovique...μάγειρα..καθαρίστρια..θυρωρέ..τηλεφωνήτρια..
Ας σας εχει ολους ο Θεός καλά...να σώζετε ανθρώπους.... Σας ευχαριστώ....!!!!!!!!!!!
No comments:
Post a Comment