Δολομίτες...

Dolomites....μεγαλείο....Μαγικός Ιούλιος στην Ιταλία...Alta Badia..ονειρεμένα μέρη...Το υποσχέθηκα στον εαυτό μου...Θα ξαναπάω...

οι ωρες....

Omnes vulnerant..- ultima necat....
Το βρήκα κάπου και μου αρεσε...
"Ολες πληγώνουν...η τελευταία δολοφονεί...."

Οι φίλοι κι οι γνωστοί φεύγουν....

Ο Πέτρος...ο Γιώργος...ο Μανώλης....ο Βαγγέλης(σήμερα....)..κι ο Νίκος...ασχημα αρρωστος...
Τι στα σκατά συμβαίνει πιά....??

Γειά σου ρε Λοχία....Την ιδια μέρα που μας αφησες...εντελώς τυχαία "επιασα" στο ράδιο τη "Μολυβιά...." Εβαλα τα κλάματα ρε....
Ησουνα ωραίος τύπος....Εκραζες τους δήθεν...Γλεντζές...φιλότιμος...κουτσομπόλης..δουλευταράς..εξω καρδιά....αλλά ΑΤΥΧΟΣ...
Θυμάμαι ρε φίλε το φαγοπότι στο Paris..στο Feiruz...
Θυμάμαι τις ατέλειωτες ωρες στη δουλειά...
Θυμάμαι την καλή καρδιά σου...
Θυμάμαι πόσο αγαπούσες τα παιδιά...(γι'αυτό "σ'εφτιαξε" η πουτάνα η ζωή...)

Να πάς στο καλό ρε φίλε...και να προσέχεις...γιατί ησουν πάντα απλοχέρης και αχόρταγος σε ολα...
Να προσέχεις στο ταξίδι...κι αμα βρείς το Γιώργη...πές του οτι σας πόνεσα και τους δυό...

...."ενα μικρό σημάδι..που μέσ' τον Αδη...χάνεται και δε γυρνά....
ειν' η ζωή μιά μολυβιά...."

Αντίο ρε λοχία...

Εφυγες κι εσύ ρε Γιώργη ??

Αυτή την ωρα...ισως νασαι ριγμένος σ'ενα κρύο κρεβάτι ενός παγωμένου νεκροθάλαμου...
Αυτή την ωρα ειμαι θλιμμένος κι εσύ νεκρός...
Ανάθεμα....μας αφησες με τρόπο ασχημο....δεν μας ταίριαζε ...ουτε σε μας ουτε σε σένα...
Στο νεκροτομείο...να σε ανοίξουν...να σε ψάξουν...να βρούνε τι ????
Βρίσκεται η αδικία....? Βρίσκεται η κακιά η ωρα..? Βρίσκονται τα χαμένα νιάτα...η χαμένη ζωή...τα χαμένα ονειρα...???
Το μόνο που συναντιέται ειναι ενα μόνιμο "γιατί ?? "
Αψυχος...σκεπασμένος ισως μ'ενα σεντόνι...κάτω απο ασπρα κρύα φώτα....τα'χω λουστεί αυτά τα φώτα....τα ξέρω καλά...
Αυτό ειναι η αρχή για το ταξίδι ???
Εκεί που θα πας-κι ευχομαι ναναι ζεστός και σύντομος ο δρόμος-να θυμάσαι οτι αξιζες.... μπήκες στις ζωές μας και κάτι αφησες σε ολους μας....πέρνοντας και κάτι -κοινό- απ' τον καθένα μας...την αγάπη μας..!!
Πήγα απόψε στο σπίτι σου....δεν ησουν εκεί..μου φάνηκαν ολα ξένα...απόμακρα...σαν κάτι αλλο να γινόταν....δεν μύριζε θάνατος...τα κρίνα στην αυλή ομως μύριζαν...
Δεν μίλησα....τι να'λεγα...?? Οτι οταν πρωτόρθες στη δουλειά εγώ σε "ανέλαβα" ?
Τι να'λεγα...?? Ποιός θα καταλάβαινε τα οσα ειχαμε κουβεντιάσει για ταξίδια..για τραγούδια..για κάθε αλλόκοτο κι απίθανο πράγμα...τις βάρδιες ..τις ατέλειωτες βάρδιες που χρόνια κάναμε μαζί...
Θυμάσαι εκείνο τον κρύο Δεκέμβρη..τότε που για λίγο δεν ειχα αυτοκίνητο..και ξημερώματα μέσ' το αγιάζι με πήγαινες με το μηχανάκι στο σπίτι..?
Θυμάσαι το "Βλάχο" στη δουλειά και τις πλάκες που του κάναμε..?
Τις κουβέντες για τ'αλεξίπτωτα... τα "παραπέντε"....το πάθος σου...
Δεν πρόλαβα ρε Γιώργη να σου φέρω κρασί απ'το χωριό 'φέτος...
Ισως στο φέρω στο μνήμα σου...να σε ποτίσω...και λίγο τσιπουράκι ρε "παλιοσκούλικο" που μας αφησες ετσι απότομα...
Τι σου κάναμε ρε Γιώργη...?
Με ενα "σκατοκαλώδιο" μας την εκανες ???
Αγριο και βαρύ ξάφνιασμα μας εκανες ρε φίλε...38 χρόνων που τον βρήκες τέτοιον τσαμπουκά...?
Θυμάμαι οταν ηρθες στο αεροδρόμιο - τότε που γύρναγα ζωντανός απ΄τη Γαλλία - εχω και την φωτογραφία...ξέρω οτι με αγαπούσες...κι εγώ σ'αγαπούσα ρε "Γιωργάκη"..σε ειχα για δικό μου ανθρωπο...ξέρω οτι προσευχόσουνα για μένα..οτι ειπες πέντε καλές κουβέντες οπου και οταν χρειάστηκε..
Δεν ξεχνάω...
Πως θα σ'αντικρύσω αυριο...??
Πήρα τηλέφωνα τον Μάκη..τον Θόδωρα...τον Μανώλη...τον Νικόλα-σηκώνει το σταυρό του κι αυτός...-τον Θανάση...ολη την παλιά φρουρά....Τρελλαθήκανε...
Τώρα που σου γράφω (δεν μπορώ να τα βάλω κάτω καλύτερα...γράφω οπως μου'ρχονται) νομίζω πως εισαι κάπου τριγύρω..πως ξέρεις τι κάνω..πως με βλέπεις...
Δεν σου κάνω μνημόσυνο ρε Γιώργη....κουβέντα σου κάνω ...για να μή κρυώνεις κάτω απ' τις κωλόλαμπες τις ασπρες...
Κηδεία...μνημόσυνο...ατύχημα...τελετή...λέξεις που με θλίβουν και με κάνουν να νοιώθω ασχημα...αβολα...ταραγμένα...προσπαθώ να σκεφτώ το πρόσωπό σου οπως το θυμάμαι...κι οταν σκέφτομαι οτι τώρα ειναι....
Αλλοιώς ειναι ..κρύο..αγέλαστο...ασπρο...Σαλτάρω....πέφτω...φοβάμαι...δε το αντέχω...
Ησουν ατυχος Γιώργο....πολύ ατυχος....220 ρε...? Πόσο κωλόφαρδος ημουν εγώ με 22000 ?
Πόσοι Αγιοι πέσανε πάνω μου ρε Γιώργη....Εγώ ημουν αμαρτωλός..εσύ τι ησουν...? Ενα μεγάλο παιδί ησουν...ενας καλός πατέρας...ενας καλός μάστορας..κι ενας αψογος φίλος...
Πότε πρόλαβες να αμαρτήσεις...?
Αραγε εκεί που ξεκίνησες να πας θα βρείς το γερο-Θανάση και τον παπα-Γιώργη...?
Πέτα ρε Γιώργη...πέτα....αυτό δεν ηθελες πάντα...? Πέτα...βρές τα ανοδικά και γίνε καπνός...
Εμείς απο κάτω θα σε κοιτάμε...μια κουκίδα που ολο και μικραίνει και χάνεται απο τις μίζερες
ζωές μας...
Κι οταν δεν θα σε βλέπουμε θα εισαι στο μυαλό μας...στην ψυχή μας....
Μέχρι ν' ανταμωθούμε......

τα...μαρκούτσια..

Φόβος και τρόμος..
Χθές και σήμερα...
Οχι απο τις πυρκαγιές ,που στέλνουν με τον πιο φρικτό τρόπο συνανθρώπους μας στον αλλο κόσμο και τρώνε την πέτσα της χώρας μας..τη ζωή μας..των παιδιών μας..το μέλλον μας...!!!
Φόβος και τρόμος απο τα...μαρκούτσια...!!
Λύσσαξαν...δεν χορταίνουν με τίποτα τα μαρκούτσια...
Χορεύουν μπροστά σε φλόγες...σε πτώματα...
Οργίασαν οι Νικογιωργομακηελληδες και οι συν αυτοίς...
Ασυναρτησίες..ασχετοσύνη..παλιανθρωπιά...με τα μαρκούτσια στο στόμα...αυτοί απο τα κλιματιζόμενα στούντιο κι οι αλλοι "οι εκολλαπτόμενοι..." απο τους πυρπολημένους τόπους....
Γνώμες...(ειναι σαν τις κωλοτρυπίδες..ολοι εχουν απο μία..) υφος περίλυπο..(οχι για την καταστροφή... ) παντογνώστες...λαικοί δικαστές...αποτιμητές των πάντων... κομματόσκυλα του κερατά...που σκίζουν τα ιμάτιά τους μπροστά στο γυαλί και "φυτεύουν" βίλες αλλού...τζογαδόροι της εξουσίας...
Εχετε -ρε ξεφτίλες- ανεβεί ποτέ σε κα'να Καναντέρ να σας ερθει ο πατσάς στ'αυτιά την ωρα που φεύγει το νερό ??
Εχετε -ρε αδιάντροπες λινάτσες -δεί φωτιά απο κοντά ? Εχετε νοιώσει την ανάσα της ? Εχετε τρέξει μ΄αυτήν ξοπίσω σας ..να σας κυνηγάει σαν λυσσασμένο σκυλί ?
Εχετε -ρε χοιρινά -νοιώσει ποτέ τον πόνο του διπλανού σας οταν βλέπει οσα εφτιαξε μια ζωή να γίνονται φρύγανα σε λίγα λεπτά ?
Καταλαβαίνετε ρε ρεμάλια τι θα πεί νάχεις καμμένο κορμί..καμμένη ψυχή(πάντως οχι μαύρη σαν τη δική σας )...καμμένη ζωή..?
Μιλάω -ρε τυμβωρύχοι συναισθημάτων - γι'αυτά που εγιναν με πόνο..με αιμα...γενιά πρός γενιά...με το ξυνάρι..με το μυστρί..με καυμό και στεναγμούς για θεμέλια..
Μόνο να πουλάτε σας νοιάζει.. κοράκια...
Να πουλάτε τα δάκρυα που κλέβετε απο τους φουκαράδες-θύματα της φωτιάς...
Να πουλάτε το αιμα που ρουφήξατε -βρυκόλακες- απο αυτούς που γίνονται πρόσωπα αρχαίας τραγωδίας καθημερινά...
Η τηλεθέαση σας νοιάζει μόνο , τζογάροντας πάνω σε πληγές..σε κλαμμένες μάννες..σε σακατεμένα ονειρα..σε καρβουνιασμένα κορμιά....
Κια να ρετάρετε....Φταίει ο τάδε..ο δείνα...ο παραπάνω...ο παρακάτω...ο παραπέρα...ο παραδίπλα...
Μόνο εσεις δεν φταίξατε ποτέ και σε τίποτα.. αγύρτες...δολοπλόκοι...φερέφωνα...
Εσείς ειστε μακρυά...απέξω...βλέπετε καθαρά...ψύχραιμα...και αποφαίνεσθε επι παντός...
Δικάζετε..σχολιάζετε...κατηγορείτε...ανεβάζετε...κατεβάζετε...πατρονάρετε...ελέγχετε....με τα μαρκούτσια στο στόμα πάντα...
Εσείς..οι αδέκαστοι...οι καθαροί...οι αμεμπτοι...οι υπεράνω...οι αλάδωτοι...οι ανεξέλεγκτοι...που παίρνετε αέρα οχι απο το στόμα..(αυτό ειναι για να ξερνάτε...) αλλά...απο τα μαρκούτσια....τα μικρόφωνα...
Βαμμένοι σαν μαριονέτες κάθε βράδυ στο γυαλί..με υφος περισπούδαστο..αγανακτισμένο..περίλυπο..σημαδεύτε τα θύματά σας και μαρκάρετε με τις βρωμερές απόψεις σας..ψυχές...ζωές..δράματα..καταστροφές...
Αλλά τι λέω ? Κι εκείνο το ξέκωλο που "πουλάει" τους συνανθρώπους μας με το "διαφορετικό" απο τα δικά μας μυαλό ,τάζοντάς τους επιτυχία και διασημότητα...στο δικό σας συνάφι ανήκει...Αλλά κρατάει το μαρκούτσι μπροστά στα πορνόχειλά της με περισσή χάρη..!!!
Να την χαιρόσαστε...Κι αυτήν και τα..μαρκούτσια της (σας)...
Ου να μου χαθείτε Λαιστρυγόνες...πτωματοφάγοι...βάμπιροι...βιαστές ψυχών και συνειδήσεων...δουλέμποροι του πόνου...λαθρεπιβάτες της ανθρωπιάς..
Εσείς θα σώσετε τον τόπο ρε..? Εσείς θα δείξετε στα παιδιά μας το σωστό..?Εσείς θα υποδείξετε στους αλλους...τους κραγμένους..τους 300...πως θα διαμορφώσουν το μέλλον μας..? Μέλλον χωρίς νερό..αέρα..δάση..ελπίδα..μπορεί να ειναι μέλλον..?
Για σας μπορεί...αρκει να εχει φράγκα....
Ου να μου χαθείτε ....παλιολιατήρες...πισωγιόμηδες(που λέει κι ο φίλος μου ο Μελέτης...)
Τουλάχιστον, ξέρετε ενα πράγμα....Ξέρετε που θα βάλετε τα μαρκούτσια σας οταν θα πάψουμε να υπάρχουμε ολοι εμείς....Ξέρετε...!!!!

Οσο για τα ανθρωποειδή που βάζουν τις φωτιές...τι να πεί κανείς ??
Ανθέλληνες ? Γουρούνια ? Εγκληματίες ? Σατανάδες ? Οπως και να τους πείς δεν μπορεί να περιγραφεί η ράτσα τους...


υγ) Διαβάζοντας ολα τα παραπάνω....και βλέποντας οτι ισως παρασύρθηκα σε υβρεολόγιο, ενοιωσα κάπως αβολα...γιατί δεν συνηθίζω να γράφω κι ακόμη περισσότερο να μιλώ ετσι..
Δεν αλλάζω τίποτα ομως..στη μνήμη ολων των θυμάτων των πυρκαγιών...των ανθρωποειδών και..των μαρκουτσιών...
Αν ζούσαν κι αν μπορούσαν..θα ελεγαν πολλά περισσότερα...


υγ2) 39 οι νεκροί μέχρι τώρα....Αποκάλυψη.....

για μουσική

Ειναι κάποια πράγματα που δεν χορταίνονται ποτέ και φέρνουν και κάποιο φόβο... μη τύχει και ξεκόψεις μαζύ τους για κάποιο λόγο..
Τη μουσική ας πούμε....ποτέ δεν τη χόρτασα..!! Απο τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου ηταν καθημερινή η ενασχόληση μαζύ της..
Ακουγα....απο το κόκκινο τρανζιστοράκι που εφερε κάποτε ο πατέρας στο σπίτι..απο το παλιό ραδιόφωνο με την βακελιτένια οψη της θείας Αλεξάνδρας..απο το πικ-απ του φίλου με τις "βραχνές"πλάκες..απο το πρώτο μου κασσετόφωνο....
Ακουγα...απο το χακί τρανζιστοράκι που συνόδεψε τον πρώτο χρόνο της εργένικης ζωής μου κι απ΄ το "καλό" στέρεο που αγόρασα αργότερα...οταν τάπιασa...(sic) !!
Ακόμη και τώρα που γράφω..ακούω απο τα ηχεία του πι-σι..

Ακουγα...και ταξίδευα...Εβλεπα το μακρόστενο γαλαζοπράσινο λαμπάκι που εδειχνε το συντονισμό των σταθμών-στο ράδιο της συγχωρεμένης θείας - και φανταζόμουνα πως ηταν δρόμος που μ' εβγαζε σε αλλους τόπους , σε αλλους ανθρώπους...

Θυμάμαι τα "γκράτς-γκρούτς" των βραχέων και την βελόνα να δείχνει πότε Lisboa πότε Berlin , πότε Budapest ή Sofia ή Paris...Δεν καταλάβαινα τι ακουγα πάντα...μου εφθανε ομως που ηξερα πως μέσα απο το κουτί ξεχυνόταν για ΄μένα ενας κόσμος ολάκερος..αλλοιώτικος..μακρυνός..
Χορό εστηναν μέσα στο κεφάλι μου τα ακορντεόν και τα βιολιά...τα ουτια και τα κλαρίνα..
Φανταζόμουν τα ραδιοκύμματα.. σαν πουλιά που διάβαιναν πάνω απο δάση και θάλασσες , πάνω απο λόφους και κάστρα και χιόνια...και ερήμους..για να φτάσουν στ' αυτιά μου...
Εκλεινα τα μάτια κι ακουγα....Τραγούδια....προσευχές ανατολίτικες...ομιλίες...κιθάρες...εμβατήρια...γέλια...κλάμματα...
Εκλεινα τα μάτια και ταξίδευα...και πέταγα τόσο γρήγορα πάνω απο στέπες και ωκεανούς...τόσο μα τόσο γρήγορα...ενα τσάκ στην βελόνα και πεταγόμουν απ' τη Δύση στην Ανατολή...απο το κλάμα στο γέλιο...απο τον μουεζίνη στον καθοδηγητή κάποιας νεολαίας...
Γοητεία..απέραντη κολακεία.. να εχεις ολο τον κόσμο στο δωμάτιό σου...να παιζει..να κλαίει..να γελάει..να ερωτεύεται...να πολεμάει...για σένα...!!

Μερικές φορές.. με τα FM ,νομίζω πως χάθηκε η γοητεία...Μπροστά στις νικελέ απαστράπτουσες φάτσες των σύγχρονων stereo ,το παλιό βακελιτένιο ράδιο της θείας μου φαντάζει...Παρθενώνας !! Ειχε μαστοριά...κρυμμένα μυστικά....κι ας μύριζε ο βακελίτης οταν ζεσταίνονταν οι λάμπες του...Εβγαζε μουσική...τραγούδια..φωνές...καυμούς...Εβγαζε ψυχή....

Σας αφιερώνω μερικούς τίτλους τραγουδιών..ακούστε τα..μπορεί κι εσεις να ταξιδέψετε..

Ishtar - Comme toi
Goran Bregovic - Ederlezi
Sarah Brightman - Harem
Loreena Mc Kennith - The Mummers Dance
Secret Garden - Swan....

Ρουφήξτε μουσική...και διαβείτε λίμνες ...και κάστρα...και στέπες...και βουνά...και θάλασσες...

Κωλόγριες...οι αλλες....

Ειναι κάτι κωλόγριες...μα κάτι κωλόγριες...
Λώβες...υαινες...πληγές του Φαραώ...
Τραβάνε τις καρέκλες...τις φτηνές...της αυλής...τις πλαστικές....
Τις στήνουν πηγαδάκι...μπροστά στην αυλόπορτα...απ'εξω...να μην χωράει να δρασκελίσει αλλος στην αυλή τους...στο αντρο τους...!!
Περνάνε ψιλό κόσκινο τους πάντες...

Την πιτσιρίκα που μόλις ξεκαβάλλησε την εντούρο του καλού της...
Το ζευγαράκι που πιασμένο χέρι-χέρι, περνάει μπροστά απο το μαντείο τους..
Τον χήρο, που "τόλμησε να σπιτώσει τη 'λοδαπή".....-"ο κακούργος..!! "
Την απέναντι...μέχρι και κάθε πότε αλλάζει σφουγγαρίστρα γνωρίζουνε...


Ολα τα σφάζουνε..ολα τα μαχαιρώνουν....
Τους "στείλανε" τους μακαρίτες...
Και τώρα στη δύση τους ανθίζουν μέσ' απ' τους αλλους..
Κόβουνε και ράβουνε....
Μουρμουρίζουν χρησμούς....εκτιμάνε ζωές...οι ανεκτίμητες....οι λώβες...
Κι ολο βγαίνουν να πετάξουν δήθεν κανά ξυλαράκι....κανά σκουπιδάκι...να δούνε...να καταγράψουνε...ναχουν δικαιολογία οι καρέκλες οι φτηνές..οι πλαστικές...τ'απόγευμα...
Μικρές ψυχές...σκατοζωισμένες...στην ανεση η μιά..στην ανέχεια η αλλη..απο πάνω η μιά...απο κάτω η αλλη...
Ταιριάξανε...και φτιάξανε...το μαντείο..
Οι κωλόγριες....αυτές και οι αλλες..που ασχολούνται με τις αλλες...και τους αλλους...


Κι η αλλη...μια αλλη...να συμπληρώνει το τρίο...Νεώτερη αυτή...ζει σε εικονική πραγματικότητα - virual reality δικέ μου...-ψέμα , πάχος και συμμετοχή στους χρησμούς...


Πάντως εγώ γουστάρω...Γουστάρω τα "τσαλίμια" τους..
Γουστάρω την αγωνία τους για το μικρόκοσμό τους..
Γουστάρω την ηθοποιία τους...
Γουστάρω να ξέρω οτι κρυφοκοιτάνε μεσ' απ' τις γρύλιες των παραθύρων..
Γουστάρω τα πέρα-δώθε τους..τα τεχνάσματά τους...
Γουστάρω τα μουρμουρητά τους..τα κουτσομπολιά τους...τα κοιτάγματά τους...!!
Γουστάρω...γιατί μέσα απ΄αυτές νοιώθω πως ζώ ακόμη σε μια Ελληνική γειτονιά..
Γουστάρω γιατί μου λένε καλημέρα....(κι ας πιάνουν το φτυάρι μετά....)
Γουστάρω γιατί ειναι "συντρέχτρες''' (προκειμένου να "μάθουν"...σκίζονται...)
Γουστάρω γιατί με πάνε πίσω...σε πράγματα που χάθηκαν...σε γειτονιές που ξεχάστηκαν....

Να'στε καλά κωλόγριες...Ζήστε οσο μπορείτε....
Σας χαίρομαι..κι ευχομαι ποτέ να μη μου λείψετε...

kwlogria...η μία...

Ενα απο τα καλύτερα-αν οχι το καλύτερο..-απο οσα εχω διαβάσει μέχρι τώρα....
Τα λέει ολα ..οπως τα ζούμε....
Πάντα αξια....

Ο "σπόρος" και η ζήλεια...

"γειά σου θείε...τι κάνεις...? Η θεία..η Μαρία...ολοι καλά ?
Ειμαστε στην Αμερική..."

Ο "σπόρος" μεγάλωσε...Κάνει το πρώτο εκπαιδευτικό ταξίδι στα καράβια..
Σαν τα κουτάβια.. που μόλις σταθούν στα πόδια τους, οργώνουν την αυλή....τον κόσμο τους...
Πρίν λίγους μήνες τον πήγα στο αεροδρόμιο για Μαδρίτη-Μπουένος Αιρες...
Τυλιγμένος σε ενα χοντρό μπουφάν..ζωσμένος το λάπτοπ...με μια βαλίτσα ασήκωτη (την ειχε γεμίσει η μάννα..) κι ενα τεράστιο χαμόγελο στα αναψοκοκκινισμένα του μάγουλα.
Μαζί με αλλους δύο "νέους"....γεμάτος αδημονία για το αγνωστο...για το απιαστο για το καινούργιο..!!
Γεμάτος αγχος να μείνει μόνος...αυτός κι η μοίρα του...!!
Τον ειχα-στο παρελθόν-"φουσκώσει με διηγήσεις απο τα δικά μου ταξίδια στην Ευρώπη..
(Τώρα που μαθαίνω μέχρι που εφτασε η χάρη του, νομίζω οτι απλά εχω κάνει κάποιες επισκέψεις στην διπλανή γειτονιά....)
Δεν ηθελε και πολύ...ετοιμος ηταν απο καιρό...
Τι σχέση να΄χει πιά -γι'αυτόν- η αυλή κοντά στα Διγιελιώτικα με το Περού ,το Νιού Τζέρσευ , την Δανία ,την Βραζιλία, την Αργεντινή, τον Πάναμα, τη Ρωσία.....
Φαντάζομαι διάπλατα ανοιγμένα μάτια..την φωτογραφική μηχανή να εχει πάρει φωτιά...
Τον φαντάζομαι μόνο στην καμπίνα του - δεν μπορεί θα εχει κλάψει και καμμιά φορά... - να πλάθει σχέδια..ονειρα....η απλά.. να βρίζει το λοστρόμο που τον ξεπάτωσε στη δουλειά...
Πάντως απο οτι μου ειπε σε αλλο μήνυμα ,τα εχει βρεί με τον μάγειρα....σ'αυτό αλλωστε ποτέ δεν τον φοβόμουνα...
Σκέφτομαι πολλές φορές οτι η ζωή αποκαλύπτεται στον καθένα μας με απρόβλεπτο τρόπο...κι αυτό ειναι τελικά που της δίνει αξία...ομορφιά...περιεχόμενο..

Χαίρομαι για τον "σπόρο"...χαίρομαι γιατί πολύ μικρός βλέπει πράγματα που αλλοι ποτέ δεν θα τα δούν....
Και κυρίως.. χαίρομαι γιατί ηθελε να τα δεί...γιατί ειναι παιδί original..οχι "δήθεν..."
Χαίρομαι γιατί ισως μπορέσει και ξεφύγει απ' την μιζέρια που βιώνουμε πολλοί απο 'μας καθισμένοι σ'ενα γραφείο...σε μια φάμπρικα..σ'ενα καφενείο...
Χαίρομαι γιατί θα δεί πολλά και ισως κάνει περισσότερα από 'μένα...
Χαίρομαι γιατί ειναι δικός μου ανηψιός και πρώτος εγώ θα δώ τις φωτογραφίες του και θα ακούσω -τις παραφουσκωμένες φυσικά..τι ναυτικός θα ηταν αλλωστε ?- ιστορίες του...
Χαίρομαι που μπόρεσε και "πέταξε" μακρυά απο ολα αυτά που μας τρώνε εδώ.. κάθε μέρα...

Χαίρομαι και βέβαια... ζηλεύω...!!!

Ζηλεύω τις νύχτες του..οταν κάνει βάρδια στη γέφυρα...
Ζηλεύω που θα δεί ουρανούς με αστέρια...πραγματικούς ουρανούς...
Ζηλεύω την μοναξιά του εντός και εκτός καμπίνας...
Ζηλεύω την απεραντωσύνη των ωκεανών του...
Ζηλεύω τα οσα βλέπει...μυρίζει...ακούει...
Ζηλεύω την κούρασή του και την προσμονή της ξεκούρασης...
Ζηλεύω που θα μπορεί να κλάψει μόνος...
Ζηλεύω τον αέρα που ρουφάει..εκεί στα ξένα...αέρα που βγαίνει απο ζούγκλες...ποτάμια..κανάλια...πάγους...
Ζηλεύω τα φαγητά που τους ταίζει ο μάγειρας..ο καραβίσιος..
Ζηλεύω το οτι αυριο ,θα μας γεμίζει ιστορίες για φουρτούνες...για πουτάνες...για...για...
Ζηλεύω το πρώτο πρωινό του τσιγάρο, απέναντι σε αγνωστες στεριές...
Ζηλεύω που ειμαι "εγώ"..κι οχι "αυτός"...

Να'σαι καλά "σπόρε" οπου κι αν βρίσκεσαι τώρα...
Ζήσε το κάθε τί...
Και σε περιμένουμε ολοι...να κλέψουμε λίγες απ' τις στιγμές σου...
Θα μας ταξιδέψεις...????