Πράγα

Ταξιδιωτικών αναμνήσεων συνέχεια...

Στήν Πράγα εφθασα μεσημεράκι.
Η διαδρομή απο τα Γερμανικά σύνορα ηταν αρκετά ομορφη..με καλό δρόμο..
Θυμάμαι την τεράστια ουρά απο νταλίκες που περίμεναν να μπούν στην Γερμανία..
Η ασχημη πλευρά της νταλικιέρικης ζωής....(Πάντως εγώ αρκετές φορές σκέφτηκα οτι θάταν καλύτερα να ημουν οδηγός TIR...)
Ακολουθώντας τις υποδείξεις του gps navi - μου ελυσε τα χέρια και με αποφόρτισε απο το αγχος φέτος - εφθασα γρήγορα στον Μολδάβα...
Η πόλη μου φάνηκε ονειρική - και τέτοια ειναι - με την πρώτη ματιά...
Αν δεν ειχα να προσέχω μην τρακάρω με τα τραμ, ειμαι σίγουρος οτι η εντύπωση θα ηταν πιο εντονη.
Βρήκα ξενοδοχείο στα κουτουρού- εν μέρει παρασυρμένος απο την κυκλοφορία και χαζεύοντας - στο Praque 4...hotel Bonn...3 stars...
Καλό....παλιά πολυκατοικία που μετασκευάσθηκε σε ξενοδοχείο , επιτυχημένα μπορώ να πώ...Εσωτερική στρυφογυριστή σκάλα..μπάρ με γυάλινη οροφή...καθαροί κοινόχρηστοι χώροι...αρχιτεκτονική αλλης εποχής και εξυπηρετικό -αν και κάπως υπερβoλικά τυπικό- προσωπικό...Το πρωινό γενναίο , ασχετα αν εμείς οι Ελληνες aπο το σπίτι μας φεύγουμε με αδεια στομάχια...Τα πρωινά των απανταχού επι γής ξενοδοχείων ξέρουμε να τα τιμούμε και να τα..σχολιάζουμε ιδιαιτέρως....!!! Ή κάνω λάθος..???
Η γειτονιά του ξενοδοχείου(οδος Rustislavova η κάπως ετσι..) απο μέτρια εως απελπιστική...
Τώρα που το σκέφτομαι, καλύτερα που εμεινα σε τέτοια περιοχή γιατί μου δόθηκε η ευκαιρία να δώ, που και πως ζει ο κόσμος της Πράγας..ο λαός...
Βρώμικοι σκουπιδοτενεκέδες...αβαφτες και μαυρισμένες προσόψεις πολυκατοικιών...βρώμικα και μερικώς ξεχαρβαλωμένα πεζοδρόμια..μερικά εγκαταλειμένα ισόγεια...ψιλοσκουπιδαριό δεξιά κι αριστερά..
Οι βιτρίνες στα μαγαζάκια της γειτονιάς φτωχές...Για διακόσμηση ουτε λόγος..Ακόμα και αλουμινόχαρτο ειχαν επιστρατεύσει για να τις κάνουν ελκυστικές..
Δεν θα ξεχάσω την βρώμα που αναδυόταν και διαχεόταν στο περιβάλλον από κάποιους σκουπιδοτενεκέδες δίπλα σε ενα υπαίθριο μανάβικο-παράγκα..
Ο κόσμος κάπως φτωχά ντυμένος...Το βλέπεις αμέσως εχοντας σαν πρώτυπο το ντύσιμο ανθρώπων αλλων δυτικών χωρών και της Ελλάδας συμπεριλαμβανομένης.
Υπέροχες προσόψεις σε πανέμορφα κτίρια...Κρίμα γιατί ειδα πολλές ξεχαρβαλωμένες πόρτες και μπουτονιέρες κουδουνιών..Κρίμα γιατί εκεί ζουν ανθρωποι και τα θεοσκότεινα κλιμακοστάσια δεν βοηθούν καθόλου...
Κατάλοιπα του "υπαρχτού"...ασυντήρητα..αφημένα στο ελεος του χρόνου...Κρίμα..
Πάντως οι δορυφορικές κεραίες υπάρχουν σε αφθονία...
Αυτό που θεώρησα οτι βγάζει μάτι ηταν τα προστατευτικά κιγκλιδώματα στα πεζοδρόμια...Αισχος...ελεος ρε παιδιά...
Βαμμένα κόκκινα και ασπρα στραντζαριστά..στραπατσαρισμένα στις περισσότερες περιπτώσεις και μισοσκουριασμένα....
Τα βλέπεις στις στάσεις των τραμ και αλλού...
Τα οποία τράμ-επαιρνα το 18- παρεπιμπτόντως ειναι τα περισσότερα απαρχαιωμένα αλλά ακριβή στα δρομολόγιά τους...Η αυτόματη εκφώνιση των στάσεων ακουγόταν απαίσια στα αυτιά μου...χοντροκομμένη.. (ειδες τι κάνει η Γαλλική γλωσσα ?..και ολες οι Λατινογενείς γενικότερα...)
Ο μέσος τουρίστας δεν τα βλέπει ολα αυτά...Μαντρώνεται απο τους tour operators σε ξενοδοχεία-εχει πολλά η Πράγα-και βλέπει, αυτά...που πρέπει να δεί...Απο αυτήν την αποψη στάθηκα τυχερός γιατί ειδα και την "dark side of the moon.."
Ολα αυτά και αλλα πολλά, τα βλέπεις και παράλληλα σκέφτεσαι και το οτι η παρουσία του "υπαρχτού" στην τότε Τσεχοσλοβακία ηταν στην πιό light εφαρμογή της...
Βέβαια οι Τσέχοι "το πάλευαν το πράμα"απο παλιά -απο την "εκπαραθύρωση της Πράγας" - ως την "ανοιξη της Πράγας"..και φαντάζομαι οτι θα το παλέψουν πάλι και θα "αναπτυχθούν" (αυτό μπορεί βέβαια να σημαίνει πολλά) περισσότερο...Εξυπνος λαός...περήφανοι ανθρωποι...εχουν βιομηχανία..τεχνολογική παράδοση..καλά πανεπιστήμια..ανοιχτά μυαλά και κουλτούρα...μεγάλο κεφάλαιο η κουλτούρα..!!
Μόνο που -τώρα-κλέβουν στην αλλαγή των χρημάτων..κι αυτό χρειάζεται να το προσέξει κάποιος οταν βρεθεί τουρίστας εκεί...Μέχρι να μπούν στο ευρώ..κάνουν ντρίπλες με την ισοτιμία της κορώνας τους...
Πράγα...μια πόλη παράδεισος για φιλόμουσους , φιλότεχνους , περιπατητές , καφενόβιους,"κουλτουριάρηδες",Ασιάτες τουριστοφωτογράφους , καλοφαγάδες και πάει λέγοντας...Για ολους εχει ο μπαξές...!
Πανέμορφα κτίρια..πανέμορφες εκκλησίες-αν και η πλειοψηφία δηλώνουν αθεοι - πλατείες,δρόμοι,πάρκα,καφέ,εστιατόρια,θέατρα...
Ο Μολδάβας αρχοντας της πόλης..Η γέφυρα του Καρόλλου πάνω του..μια τρελλή περατζάδα..ενα ατέλειωτο πήγαινε-ελα...
Σε ολες σχεδόν τις εκκλησίες κάθε απόγευμα εχει-εναντι τιμήματος-κοντσέρτα..χορωδίες κλπ..
Οντως τα στενοσόκκακα της παλιάς πόλης αναδύουν οσμές αλλων εποχών...μεγαλείου...
Γεμάτα στέκια..ζεστά , ατμοσφαιρικά...ο Χειμώνας ειναι βαρύς εδώ και οι κουβέντες γίνονται "μέσα"..
Η ταινία "Amadeus" γυρίστηκε στο μεγαλύτερο μέρος της εδώ...
Πάντως ακόμη και οι τουριστικές πιάτσες δεν ειναι φροντισμένες οσο θα επρεπε..
Και οι τουρίστες ειναι πολλοί...πάρα πολλοί...πολλά και τα ευρώπουλα που ακουμπάνε...Γι'αυτό η πόλη πρέπει να "φρεσκαριστεί" και πιστεύω οτι αυτό θα γίνει..
Η Βιέννη ας πούμε δείχνει αμέσως οτι ειναι καθαρότερη....παντού...
Εμεινα 5 μέρες...ξεποδαριάστηκα...αλλά αξιζε ο κόπος και με το παραπάνω..
Ηπια μπύρες-φθηνότερες απο το νερό..
Εφαγα διάφορα...Η rosti duck ηταν το καλύτερο...
Πήγα σε ολα οσα πρέπει να πάει ο...τουρίστας...
Το metro τους δεν το ειδα και δεν εχω αποψη..
Ειδα πολύ κόσμο...στριμώχτηκα..απόρησα...αλλά "εκπληξη" δεν γνώρισα..

Τι μου εμεινε ?
Το Praque 4..!!!
Ολα καλά...αλλά η Πράγα δεν ειναι μιά απο τις πόλεις που θα ηθελα σύντομα να ξαναπάω..Μαγική την λένε...μεγαλείο την λένε...μουσείο την λένε...ονειρο την λένε...αλλά εγώ δεν "τσίμπησα"..

Οταν τα στραντζαριστά θα βγούν και θα μπούν στην θέση τους ομορφα κιγκλιδώματα....
Οταν οι σκουπιδοτενεκέδες αδειάζουν τακτικότερα και ειναι καθαρότεροι...
Οταν τα αγάλματα-θαυμάσια- της γέφυρας ξαραχνιαστούν...και συντηρηθούν..
Οταν τα κτίρια-κομψοτεχνήματα, φροντιστούν οπως τους πρέπει..
Οταν το Εθνικό θέατρο ξεμαυρίσει...
Οταν οι τιμές θα ειναι σε ευρώ...
Οταν "γυρίσουν" οι Τσέχες στον τόπο τους...
Οταν τα ξεχαρβαλωμένα πεζοδρόμια επισκευασθούν..
Οταν η τιμή του εμφιαλωμένου νερού γίνει προσιτή...
Οταν κοπάσουν οι αγέλες του "γκρουποτουρισταριού" - και δεν το λέω με καμμιά διάθεση προσβολής ή υποτίμησης αυτό...
Οταν τα "λασποgolem" (Εβραίοι....) πουλιώνται φθηνότερα...
Οταν ο Ελληνας(?) του σουβενιρατζίδικου πίσω απο την εκκλησία, χαμηλώσει την ενταση των τουρκομπαρόκ σκυλοβισσοβανδικών "ασματων" του...
Οταν η πόλη πάψει να ειναι "must" προορισμός-αυτή η πόλη- για τους Ελληνες..
Οταν ο οδοκαθαριστής στην στάση του τράμ βγάλει την "παντόφλα την πρόστυχη" και αποκτήσει φαράσι αντι για..χαρτόνι..
Οταν η σχέση παλαιών Skoda πρός χλιδάτα BMW αλλάξει...

Τότε...αν μπορώ..θα ξαναπάω...!!!!

Μέχρι τότε ομως...θα θυμάμαι τις λαικές γειτονιές της...(και τα σοβιετικά τάνκς που πατούσαν τους Τσέχους στους δρόμους τους..) την οδό Rustislavova..τους απλυτους σκουπιδοτενεκέδες...την μιζέρια πολλών καταστημάτων..την γκομενάρα εξω απο το πολυτελές hotel να επιβιβάζεται στην κίτς αμαξα...και αλλα "καταθλιπτικά"..

Ισως και να εχω αδικο σε πολλά...Εγώ ετσι οπως τα εγραψα τα "ειδα"..
Κάθε μέρα στους δρόμους της , υπήρξαν στιγμές που στενευόμουν μ'αυτά που εβλεπα..
Ισως φταίει και το οτι δεν πήγα "νιόπαντρος" εκεί....
Γαμπρός ...βλέπεις αλλοιώς τα πράγματα...ρόζ...και μυρίζουν λουλούδια..
Αλλοι γυρίζουν πανευτυχείς απο ΄κει.. μακάρι "εγώ" να αδικώ την πόλη...

Θα δούμε....Ετσι κι αλλοιώς ομως,αναμνήσεις σου αφήνει πολλές.

Πάντως η πόλη κάνει μαγικά....κι ας με ¨εθλιψε" καμπόσο...!!

ελπίζω και να βρέχει...

πάντως εγώ..θα την κάνω,,,!!!!
και σύντομα...!!!
θα πάρω το αμάξι ενα πρωί..πολύ πρωί...αξημέρωτα -ελπίζω και να βρέχει..- και θα την κάνω...!!
Τσιγάρο...καφέ...και κλαρίνο στο cd...."μαύρα μου χελιδόνια.."
Μόνος...πάνω στις ασπρες λωρίδες της εθνικής, καβαλλάρης...με "τα φώτα νυσταγμένα και βαριά.."
Θα διαβώ το γεφύρι..θάχει ξημερώσει-ελπίζω και να βρέχει..
6-7 ωρες δρόμος μέχρι το ονειρο..
Μόλις και φτάσω στην πόλη που΄ταν "πρώτη στ' αρματα στα γρόσια και στα γράμματα" θα σταματήσω για γλυκά...Δεν λέει να μην προσκυνήσεις μπροστά σε μπακλαβά...
Στο μεταξύ το cd μπορεί και να παίζει το "when the smoke is going down" ή ο,τιδήποτε αλλο...δεν εχει σημασία..
Σημασία εχει οτι την εχω κάνει...!!!
Και μετά..ο δρόμος πάλι...αλλος αέρας...ο τόπος μου...και τα σύννεφα να μαζεύονται..

Στο χωριό..-με κλαρίνα πάλι στο cd..δεν κατάλαβα πώς μπήκαν...- ειμαι αλλού...πετάω..!!!
Μυρίζει διαφορετικά...σφυρίζουν τ'αυτιά απο την ησυχία..το φαί της μάννας ανεπανάληπτο..."Γιάννη μου το μαντήλι σου..."Θα βρέξει τελικά....!!!

Πόσοι τρώνε φαγητό μαγειρευμένο στην στόφα...στην ξυλόσομπα...?
Πόσοι τρώνε πίτα "Ηπειρώτικη".. original.. ψημένη στην γάστρα...την σκεπασμένη με στάχτες..οχι τίς δήθεν γάστρες που τις βρίσκεις παντού φτιαγμένες απο τα πιό ασχετα υλικά...
Οπως "μάννα ειναι μόνο μία" , ετσι και η "γάστρα ειναι πάντα μόνο μία..." με κωνικό μεταλλικό καπάκι με στεφάνι τριγύρω να συγκρατει τις καρβουνοστάχτες και από κάτω το μπακιρένιο γανωμένο σινί με το "εδεσμα" μέσα...."Τρώτε για να πίνουμε μωρέ παιδιά.."
Τι με επιασε και τα γράφω τώρα αυτά...?
Ο νόστος...! Αυτό με επιασε...Ο νόστος ...αυτή η "γλυκειά κατάρα" που δέρνει τους Ηπειρώτες αιώνες τώρα..." Αιντε ν'ο Κωνσταντής...παιδιά μ' κι ο Κωνσταντάς..."
Αμ η προβατίνα ? τι λουκούμι γίνεται...? " Ασε η γίδα η βραστή...!!!!
Μπροστά τους εχουν "σηκώσει τα μανίκια" πολλοί "δήθεν" και εχουν ισοπεδωθεί πολλά πρωτόκολλα...

Στο καζαναριό γίνεται " η τελετή"...
Το τσίπουρο...." Τι να σου κάνω Χαιδω μου....τι να σου κάνω γυιέ μου..."
Κάπνα...κουρελούδες στην τάβλα...λουκούμι στο κουτί...κλαρίνα στο μαγνητόφωνο..και χοιρινές στα κάρβουνα...
-"Ρίξε κάτι στις πλάτες σου..θα την αρπάξεις...." Αααα...ρε μάννα...
-" Ο καιρός ειναι φορτωμένος Ιουλία...Θα μας πάρει ο Γκρισμπανίτης...θα βρέξει πολύ..."
Και να οι καζανιές...και το ξενύχτι..κι ο πατέρας ο "μάστορας"..και τα μπαρμπάδια κομπανία...και γέλια..και δώς του οι τζούρες να δούμε τα γράδα.....
-Να το βγάλουμε Γιωργάκη..εκοψε...
Το μπακιρένιο καζάνι θα πλυθεί καλά...εχει και τα "βρυζάχερα" μέσα..και θα ξαναγεμίσει....
Μια ιστορία ολόκληρη απο μόνο του αυτό το εργαλείο...με αριθμό απάνω..κι ευχές...
Και η φωτιά να κοντρολλάρεται συνέχεια..να'ναι αυτή που πρέπει...ξυλοταισμένη...οχι "γκάζια" στο ονομα της γρήγορης απόσταξης και του ραχατιού...
Το καλό τσίπουρο θέλει αγάπη και φέρνει κούραση...Σε παιδεύει σαν την ναζιάρα γυναίκα μέχρι να σου παραδοθεί...
"Τι κακό εκανα ο καυμένος και με λέν΄ ολοι φονιά..."
Νυχτώνει γρήγορα...ψιλοομίχλη...κρυάδιασμα...και ο λουλάς να βγάζει το πρωτοράκι τώρα...και το νερό να γουργουρίζει δροσίζοντάς τον..κι ο "βλάχος" νάχει ρέντα...και να οι ιστορίες του πατέρα απ' τα παλιά..και της μάννας...και να.. να τσούζουν τα μάτια απο την κάπνα...κι ο υπνος να μην ερχεται....αστον αυτόν..."-καμάριιι...αμα πεθάνουμε θα χορτάσουμε απο δαύτον ..."
Τελικά ψιλοβρέχει...κι ο νούς ταξιδεύει...σε οσα πρόλαβα να γνωρίσω...σε οσα πρόλαβα να ακούσω...
Σε ψυχές του χωριού που τώρα ειναι φευγάτες...σε γεγονότα που ταξιδεύουν απο γενιά σε γενιά..ισως παραλλαγμένα μα πάντα σημαντικά...σε ιστορίες με καλούς και κακούς...με αγάπες...με πάθη...με θάματα και μυστικά...
Και η βροχή να πέφτει πάντα.. ο καπνός να χορεύει.. και μείς τυλιγμένοι μέσα του -κι αυτός τυλιγμένος στην ομίχλη.. να ζούμε το τώρα σε αλλη διάσταση....Δερβισηδες θαρρείς..."Ξενιτεμένο μου πουλί αφτου στα ξένα πού'σαι , σου στέλνω μήλο σέπεται , κυδώνι μαραγκιάζει..."
18 τα χαράκια στην τάβλα...οσες κι οι καζανιές....- "βάλε κανά ξύλο Χρήστο....επεσε..."

Χωρίς σχόλια...

Χρέος στην μνήμη...

Ανθρωποι που αγάπησα....
Ανθρωποι που γνώρισα...
Ανθρωποι που παρατήρησα...
Ανθρωποι που γέλασα ή εκλαψα μαζύ τους..
Που με ανέχτηκαν..
Που ηταν ή ειναι ο μικρόκοσμός μου...
Τους ηξερα λίγο... ή πολύ...
Τούς χρωστάω την υπαρξή μου..τις αναμνήσεις μου..τις ρίζες μου...

Κανείς δεν ασχολείται πιά με τους περισσότερους απο αυτούς...
Αλλοι υπάρχουν ακόμη και αλλοι κάνουν το μακρύ ταξίδι...Ισως και νάχουν φθάσει..
Ξεχασμένες ανταύγειες ψυχών σε κιτρινισμένα ευθραυστα χαρτιά...
Ο χρόνος ο πανδαμάτωρ...αδυσώπυτος...χωνευτήρι σάρκας, αισθήσεων και παραισθήσεων..

Σαν χρέος το'βλεπα κάπου να "τους ακουμπίσω..."

Το χαρτί φθείρεται..
Το μυαλό ξεχνάει..
Οι γενιές παρέρχονται..
Αυτοί που εχουν λόγους να σε θυμούνται χάνονται κάποτε...
Τα εργα..κι αυτά τα σωριάζει ο χρόνος..
Ο καθένας ειαι μοναδικός...και μόνος..Μια κουκίδα που ελαμψε κάποια στιγμή μεσ' την αιωνιότητα και πάει...αυτό ηταν...εσβησε...χάθηκε για πάντα...
Το ιχνος...Καθένας αφήνει το δικό του...αλλος μικρό αλλος μεγάλο..
Κάθε ζωή...διάσημη ή ασημη....πετραδάκι στο μωσαικό της ιστορίας..της αιωνιότητας...

Εδώ θα σας "ακουμπίσω...."...να ξαποστάσετε...να σας δουν κι αλλοι ισως..που ποτέ δεν σας ειδαν..Αν ετσι βγάζω λίγο απο το χρέος..τοτε χαίρομαι..κι ελπίζω...

Μαστρο-Γιάννη , Παπα-Βασίλη , Ευθυμία , Βασιλική , Σταθούλα , Δημητράκη,Χρήστο , Ιουλία, Αριστούλα , Γιώργη , Αντώνη , Χρυσάνθη , Βαγγέλη , Γιαννάκαινα......και ολοι οι αλλοι.....σας ευχαριστώ που υπήρξα στη ζωή σας....

Αυτό ειναι το Παρίσι μου...

Νοτερό..υγρό αεράκι..ψύχρα..μυρωδιά παλιού ξύλου και κιτρινισμένου χαρτιού...
Ενα φιλί παθιάρικο..στα ορθια...ερχεται το metro..
Βαμμένα κόκκινα χείλια...πεθαμενί μάγουλα...λίγες φακίδες..
Μαύρη γόβα και καλσόν με ραφή..
Channel 5 και Gauloisse αφιλτρο...
Cafe και brasserie..
Πουτάνες της place Piqualle...
Βάμπ καλλονές με μακρυές πίπες πάνω σε θαμπούς καθρέπτες...
Λαχανιασμένες Citroen στις ανηφόρες της Μονμάρτης..
Δυό πόδια να εξέχουν απο τον σκουπιδοτενεκέ της rue Brancion κάνοντάς τον να σειέται...
Κατουρίλα στα σκαλιά των υπογείων του metro...
Ασπρόμαυρες φωτογραφίες και χιλιοξεφυλλισμένα βιβλία στα κιόσκια του Σηκουάνα...
Edith Piaff και Ζάκ Μπρελ...και μούσκεμα ως το κόκκαλο πάνω στην pont Alexandre..
To ταμπουλέ της Φωτεινής...τα φαλάφελ του Λιβανέζου στο Feiroyz..
Η μαύρη "αδερφή" με τα λαδωμένα μούσκουλα και το αθλητικό φανελάκι στο metro..
Ο αστεγος αλήτης, ντάγκλα, στο gare Montparnasse.... και τα TGV..
Το στρινγκ της πωλήτριας στο ανθωπολείο,βαθειά χωμένο στον πιό ωραίο κώλο του 15ου...
Οι Ασιάτες τουρίστες που φωτογραφίζουν σαν μαλάκες κινητά κι ακίνητα...
Τα κίτρινα βρεγμένα φύλλα στα πάρκα...
Τα σκατά των σκύλων σε ολες τις αποχρώσεις που δίνουν οι σκυλοτροφές..
Η ησυχία στις αδειες εκκλησίες με την αλλοτινή μυρουδιά....
Τα Αλγερινομαροκινά κλεφτρόνια ..που φάγανε ακόμη και του φίλου μου του Νικόλα το πορτοφόλι...
Το βούτυρο και η σοκολάτα στα αχνιστά κρουασάν...
Ακορντεόν....
Ασπρόμαυρα ντοκυμαντέρ με "σιδερωμένους"Γερμανούς να παρελαύνουν στα Ηλύσια Πεδία..
Οι μαύροι σκουπιδιάρηδες κρεμασμένοι στα απορριματοφόρα...
Τα magic boulevard..
Τα αδεια μπουκάλια μπύρας στο γρασίδι του πύργου Αιφελ..
Τα πανάρχαια ασανσέρ των πανάρχαιων πολυκατοικιών..
Το ψιλόβροχο που δεν λεει να σταματήσει...
Οι μυρωδιά απ΄τα μαγέρικα...
Η ρόδα-της κλεμένης μηχανής-που εμεινε δεμένη με την αλυσίδα στον κορμό της ακακίας...
Οι μαούνες-σπίτια στον Σηκουάνα..
Η γκομενάρα που φωτογραφιζόταν κάτω απο την μεγάλη αψίδα στη Defence...
Ο μολυβένιος ουρανός....που "θα"πλάκωνε τους Γαλάτες...
Τα καροτσάκια με τα τρίδυμα...βόλτα στα πάρκα..
Η θολούρα του Σηκουάνα...
Οι γλάστρες με τα λουλούδια...το ψυγείο..κι ο πιτσιρικάς με το ποδήλατο στην μαούνα που ειναι δεμένη στην αποβάθρα μπροστά απο το Τροκαντερό..
Οι πωλητές των σουβενίρ-μαύροι συνήθως-κι ο τρόπος που το βάζουν στα πόδια οταν εμφανίζονται μπάτσοι....
Οι μουσικές που χύνονται εξω απο κάποια παράθυρα...κάποιες στιγμές..
Η χλίδα της Camps Elysee...η φτώχια κάποιων προαστείων..
Οι Μακί...οι μπερέδες...ο Πεταίν..η δίκη του Ντρευφους..το "κατηγορώ"..ο Ναπολέοντας..οι
Λουδοβίκοι..οι καρμανιόλες..το διευθυντήριο..οι 3 Σωματοφύλακες...ο Ντε Γκώλ..οι κατακόμβες..ο Μάης του 68...η "διάβαση"της Νταιάνα..η Κάλλας...οι μόδιστροι..τα αρώματα..
οι υπόνομοι..τα σινεμά..ο Κουασιμόδος..ο Αγιάννης με τον Ιαβέρη...φαντασία και πραγματικότητα...ιστορίες και παραμύθια..πόθοι και ερωτες..και αιμα...και...

Αυτά...και μυριάδες αλλα ειναι το Παρίσι μου...
Εχω συνθέσει το αρωμά του και την συνταγή την εχω καλά κρυμμένη στις πιο άπόκρυφες γωνιές του νού μου...στα συρτάρια της ψυχής μου..

Οποτε χρειαστεί τραβάω αυτό που γράφει.."ονειρο"..!!!!

bloggers

Ειχα χρόνο στο γραφείο..και εψαχνα...
Βρήκα μερικά καλά..
Ακόμη δεν ξέρω πως γίνεται να τα βάλω στο πλάι της σελίδας μου...
Θα το μάθω ομως...

apotografeio.blogspot.com
ptyelodoxeio.blogspot.com
ypsilikatzoy.wordpress.com
humanboat.blogspot.com

μου αρεσαν αυτά που εγραφαν...αλλα αόριστα αλλα συγκεκριμένα...πάντως ανθρώπινα..

PARIS...με κεφαλαία

Στο Παρίσι εχω πάει 5 φορές..
Τις 4 πήγα...ταξιδιώτης..τουρίστας...
Την 1 με πήγανε...ξάπλα...ξέπνοο..(δες αν θέλεις τα αλλα μου post και θα καταλάβεις...)
Μικρός ειχα διαβάσει τόσα και τόσα γι αυτή την πόλη...ειχα δεί αλλα τόσα σε ταινίες και ειχα ακούσει πολλά περισσότερα..
Ομως δεν φανταζόμουν ποτέ οτι μπορεί μια μεγαλούπολη ναναι τόσο ομορφη....
Γι αυτό φαίνεται τόφερε ετσι η μοίρα να αφήσω μερικά κομμάτια μου εκεί..-κυριολεκτικά.-..στο Clamart...στο Percy..Μεγάλες αγάπες...μοιραίες...θανατερές...Σειρήνες..
Εχω το δικαίωμα να λέω οτι αυτή την πόλη την εχω δεί,την εχω ακούσει και την εχω μυρίσει αλλοιώς..διαφορετικά απο οτι την γευτήκατε οι περισσότεροι απο σας!!
Την εχω δεί μέσα απο τα πίσω παράθυρα ενός ασθενοφόρου...
Εβλεπα τον ουρανό της να λάμπει.. να συννεφιάζει.. να χιονίζει..να μαυρίζει..μέσα απο τον γυάλινο θόλο της μονάδας εγκαυμάτων..καρφωμένος στο κρεβάτι..ανήμπορος και ξένος...
Εχω δεί το φωτεινό μάτι του πύργου του Αιφελ να στριφογυρίζει ρυθμικά και να καρφώνει την φωτεινή αχτίδα του στά μάτια μου...ενας αιωνόβιος Οδυσσέας απέναντι σε εναν καμμένο Κύκλωπα.. καθηλωμένο στην πολυθρόνα.
Εχω κάνει παραμονή Χριστουγέννων ακούγοντας αντί για κάλαντα την αγωνία του νεαρού που ξεψύχησε πιό πέρα...
Εχω μετρήσει τον χρόνο της με τις πιό περίεργες μονάδες...Με τις σταγόνες του ορού..με τα αεροπλάνα του ουρανού της..με τα μπίπ των μηχανημάτων υποστήριξης...με τις αλλαγές στις βάρδιες των νοσοκόμων...με...με...με...
Κι ακόμη.. για να παίρνω πρωτείνες ,εφαγα σχεδόν ολα τα μοσχάρια της Νορμανδίας μαγειρευμένα σε απειρες παραλλαγές...
Χάρηκα...απόρησα..θαύμασα..φοβήθηκα..εκλαψα...και ΠΟΝΕΣΑ...ΠΟΝΕΣΑ ΠΟΛΥ σ'αυτήν την πόλη...
Πως λοιπόν να μην ειμαι ερωτευμένος μαζύ της..???

Δεν θα ξεχάσω την πρώτη φορά που μπήκα στους δρόμους της οδηγώντας....Χαμός..Κίνηση...Αγχος..τελικά ομως την βρήκα την ακρη...15ο δαμέρισμα..κοντά στον πύργο...καλές γειτονιές...κι απο τότε φροντίζω εκεί να μένω πάντα.

Εχω πιεί καφέ σε μαγαζιά που δεν συχνάζει το γκρουποτουρισταριό...
Εχω φάει στο Feirouz του Λιβανέζου πίτες αραβικές με μελιτζάνες και φαλάφελ..
Εφαγα ζαχαροκάλαμα γεμιστά με κρέας..
Γύρισα νύχτα σε μαυρογειτονιές..
Χώθηκα σε ολες τις τρύπες του metro..
Πήρα "μάτι" μια Παριζιάνα θεογκόμενα -στο απέναντι απο το ξενοδοχείο σπίτι-να γδύνεται τσιτσίδι μπροστά στο παράθυρο...
Αγόρασα ψιλοπράματα στις υπάιθριες λαικές της..
Ξεπατώθηκα στον ποδαρόδρομο μέσα σε γειτονιές που θαρρείς και ειναι στο πουθενά...
Ειδα οσα "αξιοθέατα" μπόρεσα....Δεν γουστάρω να μιλήσω γι'αυτά...Ολοι οσοι εχετε πάει κάτι θα ξέρετε...(Αλλωστε .."οι γνώμες ειναι σαν τις κωλοτρυπίδες,εχουν ολοι απο μία...." Αυτό το εχει πει ενας "καμπόης"...δεν ειναι δικό μου...)

Απο ολα αυτά κατάλαβα ενα...
Υπάρχουν πολλές ομορφες πόλεις...
Τον "τσαμπουκά" ομως του Παρισιού δεν τον εχει καμμία...!!!
Εκείνο το χαρμάνι απο χρώματα.αρώματα,φωνές ,κουλτούρα,μεγαλοπρέπεια και τόσα αλλα...δεν νομίζω να το βρίσκεις σε αλλη πόλη...

Ακόμη και η κατουρίλα που μυρίζουν μερικές στοές του metro , "μυρίζει αλλοιώς"...
Εδώ ακόμη και οι clossar..οι απόκληροι...κουβαλάνε κουλτούρα...
Ο καφές στα Ηλύσια εχει αλλη γεύση..
Οι κυβόλιθοι στα πεζοδρόμια βγάζουν ιστορία...
Οι πουτάνες εχουν αλλον...αέρα..
Το metro ειναι αλλοιώτικο...κινητό σχολείο τέχνης και θεαμάτων..
Η παρέα στα φαγάδικα ιεροτελεστία...
Οι οδηγοί και οι ταρίφες του Παρισιού.....Παναγία βόηθα...
Οι Παριζιάνες...ο ορισμός της θηλυκότητας...(οχι πάντα βέβαια....)
Τα αρώματά τους χαράζουν δρόμους μέσα στον εγκέφαλο....και μπορούν χρόνια αργότερα να σου θυμίσουν ολόκληρα σκηνικά....
Ταλαίπωροι μαύροι..αγχωμένοι λευκοί...υπερφίαλοι γιάπηδες...κυρίες και κυράτσες...βρώμικοι ζητιάνοι...ομορφες γκόμενες...κλεφτρόνια και πρεζόνια...ενα μωσαικό που φτιάχνει μια πόλη τεράστια...12.000.000...αλλά το να ζεί κάποιος στα σπλάχνα της...ειναι φετίχ..!!

Παρίσι...

Μου τη βάραγε στα νεύρα...Να κάθομαι ωρες ολόκληρες μέχρι να με φορτώσουν στο καράβι για Ανγκώνα...Φανταζόμουν αλλοιώς το ξεκίνημα...
Ευτυχώς υπήρχαν οι μυρωδιές του λιμανιού που σ'εβαζαν να σκέφτεσαι ξένους τόπους..ξένους ανθρώπους..ολα οσα θα σε περίμεναν..
Κι οι αλλοι... οι "ξενέρωτοι".. να λένε απο πίσω...
-"Καλά.. που πανε ρε με τ' αυτοκίνητο μόνοι τους...τόσο δρόμο.."..Εκαναν σχόλια οι καναπεδοκένταυροι......!!!
Ομως το ταξίδι ηταν δικό μου και θα τόκανα....κι αστους να λένε...
Αλλοίμονο να γεράσεις και να μην εχεις να θυμάσαι....Τσάμπα ζωή για ανέραστους, ατολμους φραγκοφονιάδες...που δεν "πληρώνουν" ουτε στον εαυτό τους...μόνο πανωσηκώματα ονειρεύονται...
Καράβι..νύχτα..οι πολλοί κοιμούνται...οι λίγοι ονειρεύονται...31 ωρες ταξίδι τότε...19 σήμερα...
Αν ταξιδεύεις πρώτη φορά σου φαίνονται 31 λεπτά...αν εχεις κάνει πολλά ταξίδια σου φαίνονται 19 αιώνες..
Ευτυχώς που τα καραβίσια φαγητά ειναι νόστιμα...
Ιταλικές ακτές...ολοι στα ρέλια να βλέπουμε την"terra incognita..." !!!! Τότε....
Τώρα....
Σκατολίμανο η Ancona..
Σκατολίμανο τότε...σκατολίμανο ακόμα...και δεν υπάρχουν δικαιολογίες για τη βρώμα...
Το μόνο που υπάρχει πάντα το ιδιο κι απαράλλαχτο ειναι οι φορτηγατζήδες (δουλεύουν οι ανθρωποι ) κι οι...Τούρκοι (ταξιδεύουν και βρωμίζουν τους τόπους που περνάνε... οι ανθρωποι....)
Βούρ για autostrada....τότε μου φάνηκε ενα ατέλειωτο αεροδρόμιο...(μέχρι που ειδα τις autoroutes της Φράντσιας...)
Ancona-Bologna-Milano....τίγκα στη νταλίκα...ζέστη και κάτι βαρεμένοι Ιταλοί να πηγαίνουν με το πόδι στον τάφο...
Δεν το εχω δεί το Milano απο μέσα...Τραυματική εμπειρία τότε γιατί εκανα την πατάτα και μπήκα μέσα...και εμπλεξα...και χάθηκα...και "γ... την Ιταλία σου" ελεγα ...
Εκτοτε περνάω απ'εξω.. η παλιοσειρά...
Απ' εξω ..για Aosta...
Μετα το Milano αρχίζουν αυτά που μου αρέσουν..Μυρίζει αλλοιώς..Αλπεις...!!!
Ο τόπος καθαρίζει..μυρίζει φρεσκάδα και δροσιά....αλλάζει..
Βέβαια για τέτοιες δουλειές το αυτοκίνητό σου δεν ειναι οτι καλύτερο.Ο Τζάκ Κέρουακ εγραψε οτι "ταξιδεύοντας με το αμάξι ειναι σαν να βλέπεις τα τοπία,τον κόσμο μέσα απο την τηλεόραση.." Εδώ τηλεόραση γίνεται το παρ-μπρίζ...
Για τέτοιες δουλειές "το εργαλείο" ειναι η μοτοσυκλέττα...η μηχανή...Να ακούς τα τζιτζίκια..να σε δέρνει η βροχή..να μυρίζεις τα χόρτα...να σε καίει ο καυτός αέρας..να πιάνεται η μέση σου στα στροφιλίκια των Αλπεων..να..να...
Δεν μπόρεσα ποτέ να το ζήσω αυτό και τόχω απωθημένο...
Βλέπω τους ¨μηχανόβιους" και καίγεται η καρδιά μου...
Ας ειναι....
6 ωρες δρόμος απο Ancona και ειμαι λυώμα απο την υπερένταση..Και τότε και τώρα, νυχτώνω στο Pont St. Martin...ομορφη κωμόπολη..με μια Ρωμαική γέφυρα που μπροστά της γίνεται η περατζάδα..Στην πιτσαρία New York καλή μάσα...συμπαθέστατος ο μπάρμπας.. με κοντό παντελονάκι...,συμπαθέστατος και ο τότε αλλοιθωρίζων γυιός-σήμερα τα μάτια κατόπιν επέμβασης ειναι νορμάλ...
Tότε, υπνο στο hotel στην πλατεία..δίπλα στην γέφυρα...καλό...Τώρα..hotel Crabun....οτι καλύτερο στην περιοχή...με μια ευγενέστατη κυρία να στρώνει τα καθαρότερα σεντόνια στο καλύτερο δωμάτιο της Ιταλίας...(λές η κούραση να τα εξωραίζει ολα...? μπαααα !!!! )
Το αλλο πρωί μέσω της strada stradale δίπλα στο ποτάμι...κατεύθυνση για το τούνελ του Monte Bianco...Mont Blanc γαλλιστί...το ψηλότερο βουνό της Ευρώπης.
Αν δεν σταματήσεις για καφέ στην Courmayeur θα εχεις χάσει πολλά απο την περιοχή...και δεν θα εχεις δεί πως ζουν κάποιοι αλλοι..τυχεροί...
13 χιλιόμετρα τρύπα και βγαίνεις πάνω από το Chamonix.
Κίνηση..το χειμώνα γίνεται χαμός λόγω ski, το καλοκαίρι το ιδιο ,λόγω τουριστών που θέλουν να πάνε με το τελεφερίκ στο παγετώνα...και προς την κορυφή...
Ολη η γύρω περιοχή πανέμορφη...
Γουστάρω βασικά, τα ορεινά τοπία...τα υψόμετρα...την αίσθηση του ψιλοαραιωμένου αέρα..τις μυρωδιές απο τα κωνοφόρα..τα κουδούνια απο τις Μίλκες (ετσι ελεγε τις αγελάδες μικρή η κόρη μου..) τα σπίτια τα ντυμένα με ξύλο και επικλεινείς στέγες..
Κι εκεί Ελληνες βρήκα...Γκρουπάτους...ξενέρωτα πράγματα...να τσιρίζουν και να..ψωνίζουν διάφορες "αναμνηστικές" μαλακίες...Κι οταν τους λές οτι ηρθες απο Ελλάδα με το αμάξι σου να σε κοιτάνε λές κι εισαι το Golem..στην Πράγα...(θα τα πούμε και γι΄αυτήν..)
Chamonix...Annemasse...Geneve...φθάνεις ευκολα και γρήγορα..Μπαίνεις Ελβετία και η τσέπη διαμαρτύρεται...Ομως η Γενεύη τα αξίζει τα λεφτά της..Γεμάτη τράπεζες..γιάπηδες..ρολόγια..και την πανέμορφη Leman που οι αποβάθρες της ξεχειλίζουν απο ζωή και ρομάντσο..
Για το Paris την κάνω πάντα απο την Ν5-επαρχιακή- διασχίζει τον Jura..
Πανέμορφα χωριά...αγελάδες..γραβιέρες...δάση και λιμνούλες φτιάχνουν μαγευτική διαδρομή..Στο πέρασμα της Faucille βρίσκεις να φάς και να κοιμηθείς καλά...αλλοιώς πηγαίνεις λίγο παραπέρα...πιο βαθειά στο ονειρο..
Φέτος ειχα και gps navi κοντά μου και μπήκα σε πιό "ψαγμένες" διαδρομές πηγαίνοντας για Dole...Ονειρο...Εκείνες οι ατέλειωτες ευθείες της Ν5 με τα πανύψηλα δέντρα σε κάνουν να τρελλαίνεσαι...πράσινο τούνελ με γαλάζια οροφή..ψυχεδέλεια...και να μυρίζει το φρεσκοκομμένο χόρτο....και να τρίζουν οι καρέκλες των politicaly correct ταβλαδόρων στην Αθήνα...Ρε ουστ..κρυόκωλοι..και εισαστε και φίλοι μερικοί απο σας..Ρε που σας βρήκα..!!!
H Dole ειναι η πόλη του Pasteur ειναι ομορφη και εχει και ομορφες γυναίκες...Αξίζει να την περπατήσεις ποδαράτος..να χαθείς μέσα στα σοκάκια κάτω και γύρω απο την εκκλησία που δεσπόζει στον λόφο...να ακουμπίσεις στον ισκιο τοίχων που κουβαλάνε υγρασία αιώνων..
Απο κεί στην Dijon..την πατρίδα της μουστάρδας.Μεγαλούπολη..βαριέμαι να γράψω γι'αυτήν τώρα...μην με παρεξηγείς...
Η πανέμορφη-για τα δικά μου γούστα- Γαλλική υπαιθρος απο δώ και πέρα δεν εχει και πολλά να δώσει,γίνεται πεδινή και κάπως μονότονη κι ετσι μπαίνω στην autoroute με κατεύθυνση την πιο ζόρικη πόλη..το Paris..
Δρόμος special...κίνηση..ανετα πάρκινγκ...ασφάλεια...και τσουχτερά διόδια...
Διόδια....Χαλάλι...οι ανθρωποι πληρώνουν αλλά απολαμβάνουν...
Οχι οπως στην Ελλάδα που πληρώνεις για να...κινδυνεύεις "νόμιμα" στα "πέταλα" και τις "εθνικές" του Μαλιακού και της Κορίνθου Πατρών....
Ααααχχχ....!!!!!

ταξιδεύοντας..

να γράψω....για ποιό πράγμα...? για τι να γράψω....
Ολα μαλακίες μου φαίνονται...
Να γράψει κανείς για υγεία...? Γράφουν αλλοι...αιώνες τώρα...!!
Να γράψει για χρήμα..? Γράφουν αλλοι χιλιάδες χρόνια...!!
Να γράψει για ερωτα..? Φίδι που τον εφαγε...Ασε αλλους να γράφουν...!!!
Να γράψει για δουλειά ? Μα...και το γράψιμο δουλειά ειναι...!!!!
Για σέξ ? Αυτό ειναι να το κάνεις..οχι να το γράφεις..!!!
Μόνο για δυό πράγματα αξιζει κανείς να γράφει μου φαίνεται...Μόνο ιστορία και για ταξίδια...για τους πηγαιμούς στις Ιθάκες...Μόνο γι αυτά αξίζει....
Ιστορικός δεν ειμαι....Ταξιδιάρης...ναι..
Δεν ξέρω απο που να αρχίσω να λέω γι αυτά...Βαριέμαι κιόλας τώρα...
Αλλά κάποια στιγμή θα το κάνω...
Θα γράψω για ενα ή για ολα οσα εχω κάνει...ή ανακατεμένα....
Η ουσία ειναι η διαδρομή-που λέει κι ο ποιητής-οχι ο προορισμός..
Συχνά σκέφτομαι πόσο αδικη ειναι η ζωή πάνω σ'αυτό το ζήτημα.
Μια ζωή μου εδωσε ο Θεός να την ζήσω πάνω σ'αυτόν εδώ τον πλανήτη και δεν φθάνει ή δεν "γινεται" να τον γυρίσω..να δώ ολο τον κόσμο....
Μια μπάλα ειναι...και δεν μπορώ να την ψάξω...
Ενώ τo μυρμήγκι "φέρνει βόλτα" ενα καρπούζι σε χρόνο dt...
Τα βιβλία η μουσική και το σινεμά "γεννάνε" ταξιδώτες.
Αν οχι,τότε κάτι φταίει...Ή τα αντικείμενα ή το υποκείμενο..Συνήθως το δεύτερο...!!

Eπιμύθιο

Ο ανθρωπος ειναι τέρας αντοχής...Κρύβει μέσα του τόσες δυνάμεις που οταν χρειαστεί μπορεί να μετακινήσει βουνό...Αρκεί να πιστέψει οτι δεν χάθηκαν ολα τις δύσκολες ωρες..
Δεν πίστεψα στιγμή οτι θα πεθάνω...Ισως φανταζόμουν αλλοιώς τον θάνατο...Ισως πάλι αυτή η δύναμη και η πίστη που ειχα μέσα μου εκείνες τις ωρες να ειναι αυτό που λέμε Θεός....

Νοιώθω ανασφάλεια απο τότε....Αν γνωρίσεις τα καλύτερα..τότε τρέμεις για τα χειρότερα...Αχούρια νοσοκομεία για ασθενείς που κανείς δεν τους δίνει σημασία..που μόνο στην τσέπη σε κοιτάζουν...Σκάρτο σύστημα που "μασάει" στα γρανάζια του τους πάντες...Γιατρούς..νοσηλευτές...ασθενείς....Χιλιοειπωμένα πράγματα και το κακό να διαιωνίζεται....."Ουαί τοις ηττημένοις..."
Κάθε ενας απο μας εχει δικαίωμα σε μια αξιοπρεπή ζωή....πόσο μάλλον σε εναν αξιοπρεπή θάνατο..Ψιλά γράμματα αυτά στην χώρα της "αρπαχτής" και του "δήθεν"....Στη χώρα του Ιπποκράτη αυτά τα ξεχάσαμε και μιλάμε για "κουτόφραγγους......"

C' est la vie.....

C' est la vie.....

ΤΟ ΑΙΣΙΟ ΤΕΛΟΣ...

Ζούσα σαν σε ταινία επιστημονικής φαντασίας....Χώροι....ανθρώποι...συμπεριφορές...ολα μου φαίνονταν πρωτόγνωρα...και τόσο απόμακρα απο την μίζερη ελληνική πραγματικότητα..
Ωρες ατέλειωτες...πόνων...προσμονής...θεραπειών...παραισθήσεων...Εφθασα να τις μετράω κοιτάζοντας-αργότερα-απο το παράθυρο τα αεροπλάνα που ανεβοκατέβαιναν απο το κοντινό αεροδρόμιο...
Οχι πως ειχε και καμμιά σημασία ο χρόνος για μένα ...Εκεί...σε τέτοιες καταστάσεις..ο χρόνος ειναι το μόνο πράγμα που περνάει και φεύγει και η απώλειά του δεν εχει καμμιά σημασία γι αυτόν που την βιώνει...
Μαζί τους εμαθα κάτι σπουδαίο..."Ενας πόνος μόνο αντέχεται....Ο πόνος του αλλου..."κι αυτοί το ηξεραν καλά αυτό....και μου φέρονταν σαν ανθρωποι....σαν υπηρέτες της υγείας ...οχι σαν φραγκοσυλλέκτες...
Κι ο καιρός πέρασε...Ολα τελείωσαν...Κι εγώ ειμαι τώρα εδώ και γράφω...Δεν εγραψα ολα οσα θα ηθελα...ολα οσα εζησα...Επρεπε να γράφω μέρες....Αυτό που θέλω να ξέρεις εσύ που τώρα διαβάζεις ειναι οτι η ελπίδα δεν εχει χαθεί...υπάρχουν Ανθρωποι ακόμη...πολλοί...
Οποτε μπορώ τους επισκέπτομαι...Χαίρονται πολύ που με βλέπουν...Ειμαι μιά ακόμη νίκη τους απέναντι στο Χάρο..
Herve..Catherine..Pasquale..Stephane..Stephanie...Κουκου..Benoir..Loudovique...μάγειρα..καθαρίστρια..θυρωρέ..τηλεφωνήτρια..
Ας σας εχει ολους ο Θεός καλά...να σώζετε ανθρώπους.... Σας ευχαριστώ....!!!!!!!!!!!

Η ΣΥΝΕΧΕΙΑ....

Ημουν πάλι πίσω....εκεί..εδώ...παντού...
Ολα ηταν ομως δύσκολα..
Μήνες πόνων,εγχειρήσεων,αγωνίας και προσμονής.
Εβλεπα πάνω απο το κεφάλι μου να ξετυλίγονται "πράματα και θάματα".. Τέλειες εγκαταστάσεις..αφθονα μέσα..ακάματοι ανθρωποι..γιατροί και νοσηλευτές...Δεν ειδα εναν σκυθρωπό μια μέρα..μια φορά...Αυτό ηταν το "αλλο" πρόσωπο της Ιατρικής !
Ανθρωποι...επιστήμονες...οχι "καβαλημένα καλάμια".
Ο "αρχηγός" Η.... C..... προσηνής...καλοσυνάτος..δεν τον ξεχώριζες την ωρα της "δουλειάς" απο οποιονδήποτε αλλον...
Ο "υπαρχηγός" H.... Le B.... αυτός κι αν ειναι αξιος λατρείας.... Θυμάμαι το ιδρωμένο μέτωπό του και το "καλά...καλά..."-με τα σπασμένα Ελληνικά του- σαν εσκυβε πάνω μου τις ωρες που πάλευε κι αυτός κι οι αλλοι να με κρατήσουν ζωντανό...Κι ακόμη θυμάμαι που στεκόταν στο κατώφλι του δωματίου μου και μου εκανε το σήμα της νίκης...χαμογελώντας....
Φτασμένος επιστήμονας,μεγάλος ανθρωπος κι ερχόταν με μοτοσυκλέτα στην "δουλειά"...οχι με Μερτσέντες....
Μέχρι και ουζο ηπιαμε ενα βράδυ στην εντατική (εγώ μισή γουλιά...και μου βγήκαν τα μάτια...σαν στα cartoons...) για να το γιορτάσουμε οπως μου ειπε...
Κι ο αγώνας συνεχιζόταν...

Η ΑΡΧΗ...

Ζώ μια δεύτερη ζωή....7ψυχος(?)...σαν τις γάτες...22000 βόλτ ηταν αυτά...χυτήριο σκέτο!!
Ειδα να περνάνε μπρός μου 45 χρόνια σε 2-3 δευτερόλεπτα....Και υστερα....οι πόνοι....αφόρητοι..τρομεροί...φρίκη...
Τελικά τα χέρια-οσο κι αν παρακαλούσα-δεν μου τα'κοψαν...Ουτε τα πόδια..
Σαν χωριάτικα λουκάνικα μόνο τα ανοιξαν(εσχαροτομές τις λένε) και σχεδόν εχασκαν τα κόκκαλα ,μέσα σε αιματα,καμμένη σάρκα και κάποια ασπρη αλοιφή που εριχναν πάνω μου με τις χούφτες.Με βύθιζαν -οι κατα 50 χρόνια πίσω.. αλλοίμονο..- στην μπανιέρα...Κι υστερα ερχόντουσαν οι σπασμοί...να σιέται το κρεββάτι θαρρεις οπως στον Εξορκιστή...τρόμος πόνος και αιμα..ολα σε ενα απόκοσμο χαρμάνι με αφθονες δόσεις...και καμμιά φορά ενας υπνος θάνατος...Εδινα κουράγιο στούς αλλους κι ας καταλάβαινα οτι πεθαίνω....
Κράτησε 6 μέρες το χαροπάλαιμα σε 'κείνο το αχούρι που μόνο για περίθαλψη εγκαυματία-και τι εγκαυματία...με 75% πλήρους βάθους εγκαύματα- δεν εκανε...
6 μέρες στο προαύλιο της κόλασης...
Και να τρώγονται μεταξύ τους οι "επιστήμονες" ποιός θα μαντέψει με περισσότερη ακρίβεια το χαμό μου..Μέχρι και πολιτικό κήρυγμα απο μια "βαρεμένη" πλαστική χειρουργό υπέστην...
κι ελεγα "δεν μπορεί ..θα'χω πεθάνει και τα βλέπω αυτά..."
Μετά...την 7η μέρα με τύλιξαν σαν μούμια...και εφυγα στην Γαλλία...στο Παρίσι...Μουτρωμένοι ηταν οι "ντόκτορες"που δεν τους εκανα τη χάρη να βγουν προφήτες...
Με εστειλαν βέβαια οι δικοί μου...οι ανθρωποι που με αγαπούν..και πιστεύουν σε 'μένα.
Εκεί γνώρισα τι θα πεί ανθρωπιά...επιστήμη...τεχνολογία....και.....μετάβαση απο τον θάνατο πίσω στη ζωή...
Με κοίταζε η "αδελφή¨" στο "αχούρι" οταν την ειδοποιούσαν , με ενα βλέμμα μέσα στο οποίο εγραφε ..."-Γιατί ρε μας ενοχλείς..? Αφού θα πεθάνεις...!!.."
Με κοίταζε και η Γαλλίδα "νοσοκόμα" και διάβαζα στα μάτια της..."-Αγάντα φίλε....Πάλεψέ το...να ζήσεις...πάλευε....!!!..."
6 μήνες εμεινα εκεί....Τους 2 απο αυτούς σε καταστολή...Ο "σκληρός" δεν εγραψε τίποτα....ανυπαρξία....σκοτάδι...ερεβος....Που και που ακουγα...ηχους απόμακρους..θαμπόβλεπα φώτα κρύα...ενας κυμάς αισθήσεων και παραισθήσεων και πόνου...βαρέως πόνου...και μετά....σκοτάδι πάλι...τίποτα...τέλος...
Κάποτε...κάποια στιγμή ειδα ενα μαύρο χαμόγελο μέσα σε μιά πράσινη μάσκα κι ενοιωσα ενα χέρι να μου αγγίζει το κεφάλι....
-Φίλε....κράτα...τα καταφέραμε....ηρθες πίσω.....!!!!!
Ηταν εκείνη η αλλη γλώσσα...η φωνή της ζωής....μια "αποστειρωμένη" καλωσύνη ζωγραφισμένη σε 2 πελώρια μαύρα μάτια...