Αυτή την ωρα...ισως νασαι ριγμένος σ'ενα κρύο κρεβάτι ενός παγωμένου νεκροθάλαμου...
Αυτή την ωρα ειμαι θλιμμένος κι εσύ νεκρός...
Ανάθεμα....μας αφησες με τρόπο ασχημο....δεν μας ταίριαζε ...ουτε σε μας ουτε σε σένα...
Στο νεκροτομείο...να σε ανοίξουν...να σε ψάξουν...να βρούνε τι ????
Βρίσκεται η αδικία....? Βρίσκεται η κακιά η ωρα..? Βρίσκονται τα χαμένα νιάτα...η χαμένη ζωή...τα χαμένα ονειρα...???
Το μόνο που συναντιέται ειναι ενα μόνιμο "γιατί ?? "
Αψυχος...σκεπασμένος ισως μ'ενα σεντόνι...κάτω απο ασπρα κρύα φώτα....τα'χω λουστεί αυτά τα φώτα....τα ξέρω καλά...
Αυτό ειναι η αρχή για το ταξίδι ???
Εκεί που θα πας-κι ευχομαι ναναι ζεστός και σύντομος ο δρόμος-να θυμάσαι οτι αξιζες.... μπήκες στις ζωές μας και κάτι αφησες σε ολους μας....πέρνοντας και κάτι -κοινό- απ' τον καθένα μας...την αγάπη μας..!!
Πήγα απόψε στο σπίτι σου....δεν ησουν εκεί..μου φάνηκαν ολα ξένα...απόμακρα...σαν κάτι αλλο να γινόταν....δεν μύριζε θάνατος...τα κρίνα στην αυλή ομως μύριζαν...
Δεν μίλησα....τι να'λεγα...?? Οτι οταν πρωτόρθες στη δουλειά εγώ σε "ανέλαβα" ?
Τι να'λεγα...?? Ποιός θα καταλάβαινε τα οσα ειχαμε κουβεντιάσει για ταξίδια..για τραγούδια..για κάθε αλλόκοτο κι απίθανο πράγμα...τις βάρδιες ..τις ατέλειωτες βάρδιες που χρόνια κάναμε μαζί...
Θυμάσαι εκείνο τον κρύο Δεκέμβρη..τότε που για λίγο δεν ειχα αυτοκίνητο..και ξημερώματα μέσ' το αγιάζι με πήγαινες με το μηχανάκι στο σπίτι..?
Θυμάσαι το "Βλάχο" στη δουλειά και τις πλάκες που του κάναμε..?
Τις κουβέντες για τ'αλεξίπτωτα... τα "παραπέντε"....το πάθος σου...
Δεν πρόλαβα ρε Γιώργη να σου φέρω κρασί απ'το χωριό 'φέτος...
Ισως στο φέρω στο μνήμα σου...να σε ποτίσω...και λίγο τσιπουράκι ρε "παλιοσκούλικο" που μας αφησες ετσι απότομα...
Τι σου κάναμε ρε Γιώργη...?
Με ενα "σκατοκαλώδιο" μας την εκανες ???
Αγριο και βαρύ ξάφνιασμα μας εκανες ρε φίλε...38 χρόνων που τον βρήκες τέτοιον τσαμπουκά...?
Θυμάμαι οταν ηρθες στο αεροδρόμιο - τότε που γύρναγα ζωντανός απ΄τη Γαλλία - εχω και την φωτογραφία...ξέρω οτι με αγαπούσες...κι εγώ σ'αγαπούσα ρε "Γιωργάκη"..σε ειχα για δικό μου ανθρωπο...ξέρω οτι προσευχόσουνα για μένα..οτι ειπες πέντε καλές κουβέντες οπου και οταν χρειάστηκε..
Δεν ξεχνάω...
Πως θα σ'αντικρύσω αυριο...??
Πήρα τηλέφωνα τον Μάκη..τον Θόδωρα...τον Μανώλη...τον Νικόλα-σηκώνει το σταυρό του κι αυτός...-τον Θανάση...ολη την παλιά φρουρά....Τρελλαθήκανε...
Τώρα που σου γράφω (δεν μπορώ να τα βάλω κάτω καλύτερα...γράφω οπως μου'ρχονται) νομίζω πως εισαι κάπου τριγύρω..πως ξέρεις τι κάνω..πως με βλέπεις...
Δεν σου κάνω μνημόσυνο ρε Γιώργη....κουβέντα σου κάνω ...για να μή κρυώνεις κάτω απ' τις κωλόλαμπες τις ασπρες...
Κηδεία...μνημόσυνο...ατύχημα...τελετή...λέξεις που με θλίβουν και με κάνουν να νοιώθω ασχημα...αβολα...ταραγμένα...προσπαθώ να σκεφτώ το πρόσωπό σου οπως το θυμάμαι...κι οταν σκέφτομαι οτι τώρα ειναι....
Αλλοιώς ειναι ..κρύο..αγέλαστο...ασπρο...Σαλτάρω....πέφτω...φοβάμαι...δε το αντέχω...
Ησουν ατυχος Γιώργο....πολύ ατυχος....220 ρε...? Πόσο κωλόφαρδος ημουν εγώ με 22000 ?
Πόσοι Αγιοι πέσανε πάνω μου ρε Γιώργη....Εγώ ημουν αμαρτωλός..εσύ τι ησουν...? Ενα μεγάλο παιδί ησουν...ενας καλός πατέρας...ενας καλός μάστορας..κι ενας αψογος φίλος...
Πότε πρόλαβες να αμαρτήσεις...?
Αραγε εκεί που ξεκίνησες να πας θα βρείς το γερο-Θανάση και τον παπα-Γιώργη...?
Πέτα ρε Γιώργη...πέτα....αυτό δεν ηθελες πάντα...? Πέτα...βρές τα ανοδικά και γίνε καπνός...
Εμείς απο κάτω θα σε κοιτάμε...μια κουκίδα που ολο και μικραίνει και χάνεται απο τις μίζερες
ζωές μας...
Κι οταν δεν θα σε βλέπουμε θα εισαι στο μυαλό μας...στην ψυχή μας....
Μέχρι ν' ανταμωθούμε......
