"γειά σου θείε...τι κάνεις...? Η θεία..η Μαρία...ολοι καλά ?
Ειμαστε στην Αμερική..."
Ο "σπόρος" μεγάλωσε...Κάνει το πρώτο εκπαιδευτικό ταξίδι στα καράβια..
Σαν τα κουτάβια.. που μόλις σταθούν στα πόδια τους, οργώνουν την αυλή....τον κόσμο τους...
Πρίν λίγους μήνες τον πήγα στο αεροδρόμιο για Μαδρίτη-Μπουένος Αιρες...
Τυλιγμένος σε ενα χοντρό μπουφάν..ζωσμένος το λάπτοπ...με μια βαλίτσα ασήκωτη (την ειχε γεμίσει η μάννα..) κι ενα τεράστιο χαμόγελο στα αναψοκοκκινισμένα του μάγουλα.
Μαζί με αλλους δύο "νέους"....γεμάτος αδημονία για το αγνωστο...για το απιαστο για το καινούργιο..!!
Γεμάτος αγχος να μείνει μόνος...αυτός κι η μοίρα του...!!
Τον ειχα-στο παρελθόν-"φουσκώσει με διηγήσεις απο τα δικά μου ταξίδια στην Ευρώπη..
(Τώρα που μαθαίνω μέχρι που εφτασε η χάρη του, νομίζω οτι απλά εχω κάνει κάποιες επισκέψεις στην διπλανή γειτονιά....)
Δεν ηθελε και πολύ...ετοιμος ηταν απο καιρό...
Τι σχέση να΄χει πιά -γι'αυτόν- η αυλή κοντά στα Διγιελιώτικα με το Περού ,το Νιού Τζέρσευ , την Δανία ,την Βραζιλία, την Αργεντινή, τον Πάναμα, τη Ρωσία.....
Φαντάζομαι διάπλατα ανοιγμένα μάτια..την φωτογραφική μηχανή να εχει πάρει φωτιά...
Τον φαντάζομαι μόνο στην καμπίνα του - δεν μπορεί θα εχει κλάψει και καμμιά φορά... - να πλάθει σχέδια..ονειρα....η απλά.. να βρίζει το λοστρόμο που τον ξεπάτωσε στη δουλειά...
Πάντως απο οτι μου ειπε σε αλλο μήνυμα ,τα εχει βρεί με τον μάγειρα....σ'αυτό αλλωστε ποτέ δεν τον φοβόμουνα...
Σκέφτομαι πολλές φορές οτι η ζωή αποκαλύπτεται στον καθένα μας με απρόβλεπτο τρόπο...κι αυτό ειναι τελικά που της δίνει αξία...ομορφιά...περιεχόμενο..
Χαίρομαι για τον "σπόρο"...χαίρομαι γιατί πολύ μικρός βλέπει πράγματα που αλλοι ποτέ δεν θα τα δούν....
Και κυρίως.. χαίρομαι γιατί ηθελε να τα δεί...γιατί ειναι παιδί original..οχι "δήθεν..."
Χαίρομαι γιατί ισως μπορέσει και ξεφύγει απ' την μιζέρια που βιώνουμε πολλοί απο 'μας καθισμένοι σ'ενα γραφείο...σε μια φάμπρικα..σ'ενα καφενείο...
Χαίρομαι γιατί θα δεί πολλά και ισως κάνει περισσότερα από 'μένα...
Χαίρομαι γιατί ειναι δικός μου ανηψιός και πρώτος εγώ θα δώ τις φωτογραφίες του και θα ακούσω -τις παραφουσκωμένες φυσικά..τι ναυτικός θα ηταν αλλωστε ?- ιστορίες του...
Χαίρομαι που μπόρεσε και "πέταξε" μακρυά απο ολα αυτά που μας τρώνε εδώ.. κάθε μέρα...
Χαίρομαι και βέβαια... ζηλεύω...!!!
Ζηλεύω τις νύχτες του..οταν κάνει βάρδια στη γέφυρα...
Ζηλεύω που θα δεί ουρανούς με αστέρια...πραγματικούς ουρανούς...
Ζηλεύω την μοναξιά του εντός και εκτός καμπίνας...
Ζηλεύω την απεραντωσύνη των ωκεανών του...
Ζηλεύω τα οσα βλέπει...μυρίζει...ακούει...
Ζηλεύω την κούρασή του και την προσμονή της ξεκούρασης...
Ζηλεύω που θα μπορεί να κλάψει μόνος...
Ζηλεύω τον αέρα που ρουφάει..εκεί στα ξένα...αέρα που βγαίνει απο ζούγκλες...ποτάμια..κανάλια...πάγους...
Ζηλεύω τα φαγητά που τους ταίζει ο μάγειρας..ο καραβίσιος..
Ζηλεύω το οτι αυριο ,θα μας γεμίζει ιστορίες για φουρτούνες...για πουτάνες...για...για...
Ζηλεύω το πρώτο πρωινό του τσιγάρο, απέναντι σε αγνωστες στεριές...
Ζηλεύω που ειμαι "εγώ"..κι οχι "αυτός"...
Να'σαι καλά "σπόρε" οπου κι αν βρίσκεσαι τώρα...
Ζήσε το κάθε τί...
Και σε περιμένουμε ολοι...να κλέψουμε λίγες απ' τις στιγμές σου...
Θα μας ταξιδέψεις...????
