Τσομπάνης - 1583

Πρίν λίγες μέρες διάβασα την " ΠΥΡΑΜΙΔΑ 67" του Ρένου Αποστολίδη...
Γράφω ενα μικρό απόσπασμα....

"Μια πορεία οπως ολες..κουραστική. (Ποιός, ομως , τώρα τα λογαριάζει αυτά ?...Ξεπερασμένα !...) Κινήσαμε τ'απομεσήμερο.Το χωριό το λέγαν Μόλιστα.Με τα σημάδια της φωτιάς και του σίδερου πάνω στους τοίχους των σπιτιών του!..Εδώ αμύνθηκαν λυσσασμένα ως προχτές: σπίτι με σπίτι, πόρτα με πόρτα ,δρόμο με δρόμο!Κάθε λιθάρι το διεκδίκησαν με πείσμα!Κυρίως αντάρτισσες!...Τώρα ειν' αδύνατο πιά να διαβής μές απ'τα στενοκάντουνά του: σπαρμένα πτώματα! (Τα περισσότερα τάχουν παραχώσει στα θάμνα , στην εξοδο για το λιβάδι.)
............................................................................................................................................................
ΣΠΙΘΙΣΕ ΚΡΑΣΙ ΣΤΗΝ ΚΟΥΠΑ!

Κείνη η Παναγιά της Μόλιστας το κατάφερε! Μας κατεβάσαν πιά στο μοναστήρι της!..
Δώρο θεού! (Μπά! Μπά! Τι λέω ? Γέλασε ποτέ τ' αχείλι του αυτουνού ? Δώρο δικό της !..)
..................................................................................
Βρήκα μιά βάβω 87 χρονώ ! Πούλαγε μέλι και κρασί - μπρούσκο ,κόκκινο, στυφό κρασί!
(Δυό ποτήρια μονορούφι, με μπομπότα και κρεμμύδι φρέσκο, μές σε ξίδι αλατισμένο -"ντόπια πράματα!" τάπε η βάβω.)