Σεβαστέ μου πεθερέ..

Αρωμα αλλης εποχής..
Τότε που η ξενητειά ειχε ονόματα οπως Κάιρο , Βουκουρέστι , Αθήνα.... και ηταν το ιδιο πικρή πάντα..παντού..
Τότε που τα "γρόσια" μαζεύονταν με αιμα..
Τότε που η μάννα πίσω γινόταν πατέρας , ξωμάχος , φρουρός μα ποτέ γυναίκα...
Τότε που ο γυιός γνώριζε τον πατέρα εφηβος ή αντρας..
Τότε που το χαρτί κουβαλούσε πάνω του κομμάτια ψυχής και ο νόστος γινόταν αφόρητος..
"Ξενιτεμένο μου πουλί και παραπονεμένο..."

Βουκουρέστι 1911
"Σεβαστέ μου πεθερέ...."